Eigen schuld

Gepubliceerd op 13 augustus 2019 14:09

‘Anorexia is je eigen schuld’

‘Als je anorexia hebt, heb je die keuze zelf gemaakt’ 

‘Als je er voor kiest om niet te eten, kun je er toch ook voor kiezen om wel te eten?’

‘Je praat er heel bewust over, dan kan je toch gewoon doen wat je gezonde verstand je zegt?’

Een kleine greep uit de wekelijkse, zo niet dagelijkse opmerkingen die ik naar mijn hoofd krijg. Ik probeer hier altijd rustig op te reageren maar in werkelijkheid irriteer ik me mateloos. Wat zeg ik? Word ik woedend. Want denk je echt dat je op een dag denkt: ‘zo, nu heb ik anorexia’ en als je er dan klaar mee bent je kan denken: ‘genoeg geweest, we gaan weer normaal doen.’ 

NEE NATUURLIJK NIET. Anorexia is geen keuze, anorexia is nurture (en toch een klein beetje nature). Anorexia is een sluipmoordenaar. Ja, je gewicht heb je onder controle. Klopt. Maar de rest van je leven glipt door je vingers. En dat is precies wat je eetstoornis wil. Zo eenzaam mogelijk zijn zodat je zo stil mogelijk kunt verdwijnen. Letterlijk verdwijnen: doodgaan.

‘Ja want hoe is je sociale leven?’ Welk sociaal leven? Waar ik eerder kon werken, waar ik elke maandagavond met mijn beste vriendin bijkletste, waar ik contacten legde met vreemden uit wederzijdse interesse, mijn vriend en ik stedentripjes maakten, ik het heerlijk vond om in de stad rond te lopen of naar een festival te gaan en ik me kon mengen in groepsapps met vriendinnen en de grootste lol daarom had.... is van dat alles niets over. Ik kan er de kracht niet voor opbrengen en heb op plekken waar veel mensen zijn instant panic attacks. Klinkt grappig, maar is het niet. Ik moet zo snel mogelijk weg daar en als ik niemand mee krijg of het niet wil verzieken in elk geval bij de nooduitgang staan. 

Ik ben in de ziektewet gekomen, 1,5 jaar geleden, wat op dat moment het beste was. Maar het is tegelijkertijd mijn ondergang geworden. Thuiszitten lijkt fijn. Dat is het ook, als je werk hebt! Maar na 1,5 jaar komen de muren op je af en heb je met mijn diagnoses he-le-maal niks meer.
Ik lieg.. ik krijg door wederzijdse vriendelijkheid extra veel stickers voor spaaracties van de Jumbo. En ook van de caissière van de Kruidvat krijg ik een blijk van herkenning bij binnenkomst. Maar of je daar nou heel trots op moet zijn..

Ik heb het afgelopen jaar echt niet stilgezeten. Ik heb boeken gelezen, documentaires gekeken, series gevolgd, zelfhulpboeken uitgespeeld en ik heb echt wel duidelijk wat mijn probleem is. 
De laatste documentaire die ik zag (gisteren) heeft me aan het denken gezet. Het is een docu van Tony Robbins. 
Hij zegt: ‘ik zal alles doen om patronen te doorbreken zodat ik je echte ik opeis’ Vanaf dat moment (3e minuut) was ik al klaar. Er is namelijk een boek ‘patronen doorbreken’ van Hannie van Genderen, Gitta Jacob en Laura Seebauer. Kost je €25 in plaats van 2500 en je bereikt/leert hetzelfde. 

Je ziet het publiek opgehitst worden door middel van muziek (elk individu heeft er 5000 dollar voor neergelegd om er überhaupt te mogen zijn) en wanneer Tony het podium op komt onder de woorden ‘het leven zal nooit meer hetzelfde zijn’ voel je bijna de energie die daar heerst. De eenheid. Zelf ben ik ooit begonnen om distributeur te worden van Herbalife. Soort zelfde sekte. Waar bij een bijeenkomt de Ferrari en (destijds nieuw) Tesla’s tevoorschijn werden getoverd want ‘als je echt je droom achterna ging, kon je bereiken wat je wilde’. Ik word er nog beroerd van als ik er aan denk. 

Waar anderen waarschijnlijk de documentaire bekijken met de vraag: ‘wat zal hij vertellen?’ Keek ik vooral met de vraag: ‘hoe kunnen mensen deze bullshit geloven? Wat heeft hij in zich dat mensen zich scheel betalen om hem te horen zeggen wat er letterlijk in boeken beschreven staat?’ Het is slim, wat hij doet. Voordat hij opkomt 6 man op een podium zetten dat het publiek ophitst. Ik bedoel, we kennen allemaal het gevoel binnen te komen in een kamer vol vreemde mensen en te denken: ‘eeeehm Hoi?’ enfin. Iedereen raakt gemotiveerd door de muziek, krijgt er zin in en denkt waarschijnlijk YES. Community creëeren. Check. Goed gedaan Mr, Robbins. 

Al snel mag de eerste ‘vrijwilliger’ vertellen wat haar dwars zit. Ach, haar eetgewoonten. Haar lichaam en geest verdienen beter. Wat doet ze niet dat ze wel moet doen? Op tijd eten waardoor ze zelfrespect verliest. Wat doet ze dan? Dan gaat ze eten. Robbins heeft een vraag: waar doe je het voor? Waar gaat het om in het leven? (Dat waren 2 vragen volgens mij maar oké) Geluk vinden en liefde ontvangen. Wat moet daarvoor gebeuren? Anderen liefde geven. Mr. Robbins zet het 19-jarige meisje even te kakken door nog een groep te creëren, de groep met levenservaring. En maakt zo duidelijk dat zij dit nog niet heeft dus haar antwoord nergens op slaat. Er wordt gevraagd naar wiens liefde ze als kind verlangde: die van haar vader of haar moeder. Haar vader. ‘Wie moest je voor je vader zijn?’ Was de volgende vraag. ‘Eerste dat in je opkomt’. (Ondertussen zie je het arme kind vechten tegen de tranen). Mr Robbins ziet het ook en complimenteert haar met het feit dat zij uit haar comfort zone durft te stappen door op te staan en vraagt om applaus (hij weet ook dondersgoed dat ze dichtslaat en denkt; ik wil niet meer). Ahhh, ze krijgt weer een welkom gevoel en begint toch te praten. ‘Drugsmisbruik’, is wat ze uitbrengt en Mr. Robbins denkt waarschijnlijk op hetzelfde moment: Jackpot. ‘En ondanks zijn gedrag hou je van hem. Is dat zo?’ *grote glimlach bij het meisje* ‘yes!!’ Waarop Tony zegt: ‘ik weet het niet. Misschien niet.’ (Oké, hij is van de confrontatie en wil graag laten zien dat hij alle wijsheid in pacht heeft). Meisje zegt: ‘ik worstel ermee, maar toch wel!’ Tony zegt daarop: ‘ze houdt van hem. Ze haat het alleen dat de van hem houdt! Is dat waar?’ En onder de druk van een ‘voorbeeld’ en ik weet niet hoeveel ogen en camera’s zegt ze: ‘ja’. Maar had ze dit ook gezegd als het een 1 op 1 gesprek was?

Tony gaat verder: ‘dus je smachtte naar je vaders goedkeuring. Want raad eens: afwijzing kweekt obsessie.’ Iets dat we toch allemaal weten en ervaren hebben in ons leven? Afwijzing doet pijn en je wilt het tegendeel bewijzen. Vaak lukt dit niet doordat de ander zijn oordeel al klaar heeft. Kunnen we dan niet het beste zeggen: oké jouw tekortkoming. Gewoon zelf ervaren en geleerd, geen Tony voor nodig. 

Ondertussen worden er een aantal vrouwen in beeld gebracht met tranen in hun ogen. Logisch, die janken als eerste. ‘Is dat je moeder naast je? Ze is geweldig!’ Slijmbal. ‘Wat gebeurt er met haar toestand of gedrag als zij met hem praat?’ Vraagt hij aan haar moeder. ‘Ze is niet bang om te zeggen dat hij op kan rotten.’ ‘Heb jij haar dat geleerd?’ ‘Misschien wel, niet bewust’ ach hou nou toch op! ‘Ze wilde graag liefde van hem maar ze smeekte er niet om!’ Tony denkt; ik moet die andere 3000 man nog wel achter me houden dus ik ga even de bijdehante eikel uithangen en zegt: ‘dat geloof ik niet. De waarheid is dat dat lieve meisje een tijger in zich heeft.’ Richt zich tot het publiek: ‘voelen jullie dat?’ En dan weer naar moeder: ‘dat heb jij haar geleerd *knipoog*.. ze houdt van je, ze zag het bij je en ze heeft het gekopieerd. Wat als ik zou zeggen dat er een onevenwichtigheid nodig is die moet helen, want anders zal ze nooit helemaal genezen? Om dat te doen moet de niet alleen opeisen dat hij de pot op kan. Ze moet ook de kwetsbaarheid die ze om hem heen heeft opeisen. Zo niet, zal de het moeilijk blijven hebben met mannen. Je stapelt het op, hebt het gevoel dat je het zelf in de hand hebt, maar je stapelt het op en verdiept je in de persoon naar wiens liefde je snakt en die aanvaarding wil’. (Nog meer huilende vrouwen in beeld) ‘Hoe je hem ook hebt gehaat hij heeft zichzelf meer gehaat. Ook al heeft hij het je nooit laten merken, vandaar de drugs. (Waar zei ze ook alweer dat ze hem haatte dan?) 

Er komt nog wat gezwets over dat ze hem moet bellen en alles moet verwijten. ‘Verwijt hem bewust, effectief. Als je iemand alle shit verwijt moet je ook al het goede verwijten. Ik zeg dat je het ze elegant, intelligent, effectief moet verwijten. Verwijt ze met je ziel, niet met je verdomde hoofd!’ Even klein terugkoppeling-etje naar zichzelf. Zijn moeder sloeg hem bont en blauw en als ze niet de persoon was die ze geweest was, was hij nu niet de persoon die hij is. Fantastisch meneer Robbins. 

Ik heb maar een vraag: wat als het meisje had gezegd geen vader meer te hebben? Wat had Tony Chocolonely (hey die is leuk he, als anorexiapatiënt zijnde) dán aangeraden? 
Maar het meisje heeft nog wel een vader en 5 minuten later zie je in de docu haar moeder op een verhoging verkondigen dat ze diezelfde avond nog gebeld heeft en dit het meest helende en fantastische gesprek ooit was. Alles weer koek en ei. 
Als nou die groep ‘levenservaren’ mensen nou eens advies hadden gegeven. Dan had het kind nog spaargeld gehad en had Tony zijn schoenen aan kunnen houden in plaats van er naast gaan lopen. 
De volgende vrouw die hij aanspreekt confronteert hij ermee dat haar vader een klootzak is omdat hij haar als prinsesje behandeld heeft. Dat zou niet de manier van opvoeden zijn. Ze heeft nu een vriend die goed voor haar is en veel met haar praat en Tony vraagt haar, weer onder druk van camera’s en 2500 man of hij de ware voor haar is? Ergens begint te borrelen dar ze nooit op eigen benen heeft hoeven staan en dat dat misschien tijd wordt. Ze pakt de telefoon, zet hem op speaker en dumpt hem. 

Wat ze met zijn allen even vergeten is dat die Tony zich kapot lacht straks onderweg maar huis, zijn bankafschrift checkt en denkt: hatsaaaa, ‘we kunnen een volgend zwembad aanleggen’ maar die arme zielen die zich laten leiden door hem die gaan gewoon weer naar huis. 5000 dollar lichter, en een vriend minder. Hulde hoor. Wat nou als je, als het je daadwerkelijk heeft doen twijfelen aan je relatie, thuis even het gesprek met hem was aangegaan? In plaats van hem in front of 2500 mensen dumpen? Mijn inziens heb je ballen als je tegen die Tony in durft te gaan. Niet alles wat hij zegt is namelijk waar. Shockeren, dat is wat hij wil en wat hem lukt. Ik heb de docu na dit stukje af gezet maar durf te wedden dat deze vrouw straks in beeld gebracht wordt en ze zegt dat het een bevrijding is en iets dat ze veel eerder had moeten doen. Ondertussen ben je 45 en kan je mooi je leven alleen slijten. Goed gedaan hoor.

Wat nou, als we met zijn allen eens gewoon normaal doen? Gewoon gesprekken met elkaar voeren, van ons hart geen moordkuil maken. Wat nou als we eerlijk blijven naar elkaar, ook al doet dat soms enorm veel pijn! (Gratis advies dit, maar doneren mag altijd. Stuur in een mail graag mijn rekeningnummer door mocht je willen doneren).

Gezond verstand mensen, wie gebruikt het nog?
Waarom snappen mensen niet dat het enige dat die Tony doet, en met hem nog 100.000 goeroes, is confronteren. Directe confrontatie zet aan tot nadenken. Hey, weer een uit de losse pols zonder studieboek.

Ik heb ervaren dat het doodeng is om te praten. Want door te praten stel je je kwetsbaar op. En ik heb geleerd dat je kwetsbaar opstellen alleen maar leidt tot heel veel pijn. Iets dat me nog vaak genoeg gebeurd en wat ik nog vaak genoeg voel. Maar wat ik ook heb geleerd is dat ik niet het leed van de hele wereld kan dragen. Al zou ik dat met liefde doen zodat de ander het goed heeft. Ik voel me toch al kut, dus dat kleine beetje van jou kan ik er wel bij hebben. Nee, dat doe ik niet meer. Ik heb geleerd eerst mijn eigen straatje schoon te moeten vegen en te moeten ervaren hoe dat is. Heb ik daarin (oké we gaan even de zweefteef uithangen) mijn zielsverwant gevonden? Ja. Mijn vriend is het beste dat me overkomen is. Inzichten, gesprekken. Maar ook zeker ruzies (succes, leven met een anorexiapatiënt) passeren. En hierin is het woordje passeren het belangrijkste. Want ergens niet in blijven hangen is iets dat ik nog elke dag oefen. Gaat dit goed? Niet altijd. Maar dan kijk ik naar mijn voorbeeld, zie ik hoe sterk hij is en probeer ik me daar aan op te trekken. Nog nooit ben ik iemand tegengekomen die zo in het leven staat, die dingen zo duidelijk kan verwoorden en verklaren maar ook kan bewijzen. Waar zijn we naar op zoek in het leven? Zekerheid is zeker een van de 100000 dingen. En dat is nou net iets dat er niet is. Daar heb ik me jaren (en nog af en toe hoor) ontzettend druk over gemaakt. Heeft het me geholpen? Nee! Heb ik er offers voor moeten brengen? Meer dan ik wilde. Dus heb ik me er bij neergelegd dat er geen zekerheid bestaat in het leven en guess what; geeft me een hoop rust.


Aanval is de beste verdediging leek mijn levensmotto vroeger. Mijn vriend heeft me geleerd dat je zo niet verder komt. Ergens met gestrekt been in gaan heeft 0,0 zin. Komen we weer bij de discussie die daar waarschijnlijk op volgt. Luister naar de ander, ook al doet het je waarschijnlijk pijn, maar wanneer je er niks aan kunt doen laat het dan bij de ander. 

Wat een bijdehand gezwets he? En dat voor een disaster zonder master. Zo uit de losse pols. Zal er dan toch écht een beetje intelligentie in me zitten? 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Dymphie
9 dagen geleden

Geloof in jezelf lieverd! Je bent geen disaster zonder master. Laat die uitdrukking maar voor wat die is. Je bent veel slimmer dan je denkt! Daar heb je geen diploma voor nodig... xx

Ans
8 dagen geleden

Jij kan als geen ander jouw gevoel beschrijven. Schrijven over wat jou bezig houdt, jouw leven, jouw aandoening, dat maakt je sterk en ook de ander. Dankjewel voor jouw kwetsbaarheid. Ik hou van je ❤