Verdrietig

Gepubliceerd op 6 augustus 2019 19:05

Als je me op dit moment vraagt hoe ik me voel kan ik alleen maar antwoorden met ‘verdrietig’.

Het feit dat de petitie niet verder komt dan 300 handtekeningen, terwijl het zo’n enorm probleem is. Het feit dat ik zelf heel erg ziek ben, daar hoeven we geen geheim van te maken. Het feit dat dát maakt dat mensen voor mij bepalen dat ik dingen niet aan zou kunnen maakt het gigantisch frustrerend. Ik ben een individu. Ziek, maar nog steeds een individu die zelf beslissingen kan maken.

Het sporten, ik ga het maar gewoon zeggen want het komt ook in het interview in de VIVA naar voren, is gestegen naar 8 uur per dag. En ik kan uit eigen ervaring zeggen: dit houdt je lichaam zo’n 9 weken vol. Vandaag is de tweede dag van week 10, gisteren kon ik nog doen wat ik altijd doe maar vandaag heeft mijn lichaam het opgegeven. Het feit dat ik ’s ochtends het sporten begin met 2 paracetamol op pijn te voorkomen is natuurlijk al hartstikke dom dat weet ik best wel. Maar door die pijnstillers voel je andere pijntjes dus ook niet. En dat maakt dat ik nu op de bank lig en letterlijk geen kant op kan. Dat zorgt voor zowel fysieke pijn, echte pijn, maar ook mentale pijn. Want ik lig me hier toch een potje gefrustreerd te wezen. Boos op mezelf, omdat ik, als ik gisteren iets rustiger aan had gedaan, het vandaag geen probleem was geweest. Ik weet dat ik mezelf voor de gek hou, want toen ik vanochtend wakker werd was ik al gebroken. Later dan normaal, 6.15, stond ik in de sportschool wat maakte dat ik al boos was op mezelf want dit had natuurlijk gewoon 6.00 moeten zijn. Maar de trap op- en af ging al niet zo soepel, ik vergat natuurlijk mijn bidon waardoor ik wéér de trap op en af moest en zo werd de vertraging groter.

Enfin. Eenmaal ik de sportschool nam ik de pijnstillers en ging ik de loopband op. Ik was mega blij want voelde tijdens het lopen (inmiddels 8,9 km/h) mijn heup/been/bil (geen idee waar het precies zit) niet. Maar na 22 minuten ging het mis en brak de pijn door de pijnstilling heen. Ik liep de kcal naar een rond getal en besloot maar even een foam roller te pakken om te kijken of het spierpijn is (tegen beter weten in want als het spierpijn is is het met paracetamol prima op te lossen). Ik laat nooit merken als ik pijn heb, maak nooit geluid. Maar toen ik op de desbetreffende plek kwam kon ik een kreet van pijn niet binnen houden. Ik besloot nog een half uurtje te proberen, want na het rollen leek het iets beter te gaan. Maar ik was genoodzaakt te stoppen. Met tranen in mijn ogen heb ik het laatste kwartier gelopen en moest ik genoegen nemen met 1/8e van wat ik normaal doe. ‘Aansteller!’ En nu lig ik dus boos en gefrustreerd op de bank.

Is dat het enige? Nee zeker niet. Afgelopen week werd duidelijk dat Daniëlle (deelneemster aan The Bachelor en Temptation Island VIPS) ook te maken heeft gehad met anorexia. Vreselijk, zo zie je maar hoe veel mensen er met deze rotziekte kampen. Ze deelde een berichtje waarin een voor haar onbekende een duidelijke mening over haar had. Ik heb haar toegevoegd op Instagram omdat ik vind dat we met zijn alleen compleet van de pot gerukt zijn. We moeten overal een mening over hebben en zeker als vrouw zijnde moet je per definitie een andere vrouw (die er dan waarschijnlijk beter uit ziet dan jij of populairder is dan jij) afzeiken. Dát is de maatschappij waarin we leven. Ik ben daar zwaar tegen en heb sinds een paar jaar besloten vrouwen juist complimenten te geven. Hey en ik ben geen heilige hè, ik zeik ook wel eens iemand af. Laten we dat voorop stellen. Want op een terrasje mensen bekritiseren is natuurlijk heerlijk. Ik besloot ook Danielle een berichtje te sturen dat ik haar juist had toegevoegd vanwege haar enorme wilskracht. Ze vertelde in een interview dat ze zelf anorexia heeft overwonnen doordat ze met haar moeder op vakantie ging. Het was voor haar doodgaan of eten. Maar niet alleen voor haar.
Ik heb contact met haar via Instagram, heb een deel van mijn verhaal verteld en zij een stukje van dat van haar. Ze was heel lief en zei zelfs dat ze mijn blog wilde delen in een video die ze op zou gaan nemen wat betreft deze ziekte. Eergisteren had ze een interview met ‘Vrouw’. Een platform dat mijn verhaal niet interessant genoeg vond, want anorexia bestaat nou eenmaal al heel lang’.  Wat me het meeste dwars zit is dat ik met mijn petitie geen steek verder kom, maar wanneer iemand 20.000 volgers heeft we ineens wakker worden met z’n allen. Tegen mij, als no-no wordt gezegd: heeft geen zin die sites te verbieden. Ik hoop dat Danielle hier wel een verschil in kan maken. Zelf wilde ik heel graag voorlichting gaan geven op scholen, lezingen geven en ouders te woord staan. Dit is ook het plan van Danielle. Ik ben blij dat zij het gaat doen, want ik gooi wat dit betreft de handdoek in de ring.

Ik heb meerdere malen te horen gekregen: 'je bent zelf nog hartstikke ziek. Hoe ga je dan anderen helpen?' Ik heb geen zin meer om me hierin te moeten verdedigen. Ik ben van mening juist lotgenoten te kunnen helpen omdat ik zelf ziek ben. Dat ik juist dat luisterende oor kan zijn. Want met alle respect, wanneer iemand die ‘beter’ is tegen mij zegt: ‘zorg eerst maar dat je zelf beter wordt’ of ‘je moet gewoon weer wat gaan eten’ denk ik: ja zoek jij het lekker uit met je standaard zinnen.
Juist omdat ik diep in mijn anorexia zit, maar ook slim genoeg ben en ergens nog een gezond verstand heb denk ik meiden en jongens te kunnen behoeden voor ze deze vreselijke stap nemen. Ja, ik zie er doodziek uit. Ik word met de nek aan gekeken, krijg vieze blikken naar me gericht als ik in bikini op het strand loop en een flesje water bestel. Ja, ik zie heus wel de ellebogen naar elkaar toe gaan en het gesmoes (wel vanachter een zonnebril want écht lef hebben we natuurlijk niet). Wat word ik daar van? Juist, heel verdrietig. Maar hé, we hebben allemaal een duidelijke mening: anorexia is iets wat je jezelf aan doet. Want als je gewoon gaat eten en niet meer zo veel sport is er niks aan de hand. En als je 8 uur per dag kan sporten, kan je toch ook 8 uur per dag werken? Ik lach ze maar uit, die onwetende mensen. Maar doet het pijn? Extreem. Wat word je er van? Verdrietig.

Anorexia wil niet zeggen dat je ‘niet helemaal 100 bent’. Voor mezelf zorgen kan ik inderdaad niet wat betreft eten. Want als ik alleen ben, eet ik niet. Keuzes maken wat betreft eten, kan ik ook niet. Maar dat is het ook wel. Verder ben ik (en alle andere anorexiapatiënten met mij) niet dom. Sterker nog: vaak zijn we intelligenter dan gemiddeld persoon. Iets dat keihard wetenschappelijk bewezen is. Een van de factoren waarom je ‘anorexiagevoelig’ zou kunnen zijn. Graatmager betekend niet oerstom. Dus andere keuzes maken kunnen we prima. Grappig he, dat ik continue in de ‘we-vorm’ praat. Geen idee waarom ik dat doe, misschien omdat ik bang ben toch weer persoonlijk aangevallen te worden.

However, zoals ik eerder zei: ik zit er over te denken te besluiten de handdoek in de ring te gooien wellicht Danielle te vragen deze over te nemen. Zij is immers ‘bekend’, heeft bekendere vrienden die wellicht ook iets zouden kunnen betekenen. Ja, ik ben weer iets begonnen en heb weer iets niet afgemaakt. Klopt helemaal. Maar ik heb wel bereikt dat er een enorm lieve interviewster wel het belang van de petitie inzag en me mijn verhaal heeft laten doen. Daarover gesproken: week 34, dus in de week van 19 augustus lig ik in de winkel. Super spannend.

Wil dit zeggen dat het alleen maar negativiteit gebracht heeft? Zeker niet. Ik heb mailtjes ontvangen van mensen waarvan ik het nooit verwacht had, schrijnende verhalen te lezen gekregen van meisjes die in dezelfde ellende zitten. Het voelde goed iets voor hen te kunnen betekenen en het doet pijn ze te moeten teleurstellen. Maar zoals ik eerder zei: trekken aan een dood paard heeft geen zin. Zolang de overheid er van overtuigd is dat het goed is voor anorexiapatienten wedstrijdjes afvallen met elkaar aan te gaan, elkaar tips te geven over overgeven, foto’s posten van zo dun mogelijke modellen of van zichzelf en daar uiteindelijk mee gechanteerd te worden, kan ik niks doen. Daar heb ik, eerlijk toegegeven (zowel fysiek als mentaal) de kracht niet voor. Geef ik hier mee toe zelf te ziek te zijn om voorlichting te kunnen geven? Absoluut niet. Ik blijf bij mijn standpunt. Ik zo JUIST goed voorlichting kunnen geven.

Verdriet.. ik heb het heel veel. Mijn vriend, moeder, familie en vriendinnen natuurlijk ook. Het is niet niks, maar gelukkig heb ik de juiste mensen om me heen die me ook weer door vandaag heen getrokken hebben. Op naar morgen. Want ja, inmiddels is het ‘leven’ van dag tot dag. Want dat anorexia bestaat uit verschillende fases maakt onderstaande blog duidelijk.

https://www.humanconcern.nl/blog/blog-carmen-netten-eetstoornis-als-identiteitsstoornis-en-behandeling?fbclid=IwAR0kK8e41JFAXFdP9xNFSicDfIldBC6QYJULb-XXVA_dfP5o4UCLeX2Z5_k#.WNEFsDduPaQ.facebook

Oprichtster van Human Concern (eetstoorniskliniek) en ervaringsdeskundige Carmen Netten schreef een blog over het ontstaan van een eetstoornis. Maar ook hierin wordt de realiteit achterwege gehouden. Elk woord van wat ze zegt klopt. Alles wat betreft de eetstoornis klopt. Wat ze alleen even vergeet te vertellen is dat ze meiden die huilend aan de deur staan met een eetstoornis (en hierbij maakt het niet uit wát voor eetstoornis) en smeken om hulp net zo makkelijk de deur wijzen. ‘Te complex, te weinig motivatie’, zijn enkele motieven die ik inmiddels gehoord heb. Ik werd geweigerd (naar aanleiding van vragenlijsten op internet, niet door me te zien) omdat mijn problematiek te complex zou zijn. Dat is grappig, in je blog vertellen dat het ontstaan van anorexia te maken heeft met meerdere aspecten, maar wel patiënten weigeren als ze bij je aankloppen met die meerdere aspecten.

Ik heb het al eerder gezegd: mijn vertrouwen in de hulpverlening wat mijn ziekte betreft ligt ver beneden 0. Behandelaren, of ze nou HBO geschoold zijn of WO geschoold, gaan het gevecht aan met de eetstoornis. Snappen het verschil niet tussen de eetstoornis en 'Anne'. Zolang die onwetendheid er is geloof ik niet dat meiden zoals ik, waarbij de eetstoornis zo diep geworteld is geholpen kunnen worden. Ik hoor verhalen over de kliniek waar ik geholpen zou gaan worden en de methodes die ze toepassen. Alles in mij schreeuwt: no way. Maar dat is natuurlijk de eetstoornis. Want Anne ziet soms nog licht aan het eind van de tunnel. Het mag dan schaars zijn, maar af en toe zie ik het wel. Opmerkingen van behandelaren als: 'Nou, je bent nu 27, zet je er nu maar even overheen', of het gedwongen wegen gaan niet helpen. De ernst van de eetstoornis zit hem niet in het gewicht. De ernst van de eetstoornis zit hem in de mate waarin je trauma's hebt ondergaan. Wellicht een stukje DNA, de manier waarop je als kind hebt moeten (over)leven. Daar moet naar gekeken worden. Niet naar de cijfertjes op de weegschaal. Die zeggen niets. Op maandagochtend ben ik namelijk steevast 3 kilo zwaarder dan dat ik op vrijdag ben. Ik kan namelijk niet in het weekend sporten, dus verlies dan mijn vocht niet. Maandagavond ben ik die 3 kilo weer kwijt. Ga ik dus op maandagochtend naar de kliniek zullen ze zeggen dat 'het allemaal wel meevalt', ook zo'n veelgenoemde opmerking. Want nee, ik weeg inderdaad geen 30 kilo. Maar zal ik eens wat vertellen: ik denk dat ik de 40 niet eens meer levend haal. Wat ik hiermee wil zeggen is dat de hulpverlening zwaar te kort schiet. De onwetendheid te groot is en er veel te veel vastgehouden wordt aan de studieboeken. Boeken die onzin zijn, want zolang je niet hebt ervaren wat 'wij' ervaren, kun je ons niet helpen. 'Je zult het zelf moeten doen', nog zo'n standaard zin van psychiaters. Ja dat klopt. Ik zal het zelf moeten doen. Maar denk je niet dat als ik dat gekund had het al wel gelukt was? Denk je dat ik dit voor mijn lol doe? Niet eten, elke dag 8 uur sporten met of zonder pijn, middelpunt van de belangstelling zijn in de sportschool, het anorexiameisje zijn? Ik heb het zo vaak aangegeven: help me met mijn trauma's, dan zal het eten ongetwijfeld beter gaan. 
Het staat al meerdere malen in mijn blogs, ik ben benieuwd hoeveel jaar er over heen zal gaan voordat duidelijk wordt dat traumabehandeling en achterliggende problemen véél belangrijker zijn dan eetstoornis patiënten met een eetlijst aan een tafel te zetten. 'Praat nu niet je eetstoornis Anne? Om te voorkomen dat jij dit straks moet?' Nee, dit zeg ik. Anne, met gezond verstand!

Ik kamp 14 jaar met deze ellende en wanneer je de blog van Carmen leest zal ook gauw duidelijk worden in welke fase ik zit: ‘het radeloze opgeven’. 
Toch blijf ik hoop houden en open staan voor eventuele hulp. Ik heb me er al bij neergelegd er nooit helemaal van af te kunnen komen. Maar er mee leren leven, dat is wat ik wil. Ik wil van de dwanggedachten en mijn PTSS af. Maar dat is voorlopig nog teveel gevraagd. We wachten af!
En betekend dat dan dat ik nooit een normaal leven zal kunnen leiden? Nee. Ik heb een eetstoornis, geen probleem met mijn verstand. 

Tot gauw!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Wilma
16 dagen geleden

Een vechter ben je en ik ben ontzettend trots op je.
En ja we hebben heel veel verdriet maar we geven niet op meis....❤...onvoorwaardelijk.....mama

Nancy
11 dagen geleden

Lieve Anne,
Ik ken je niet persoonlijk ( je mama wel ), Mario voel je onmacht en verdriet .
Ik wenste dat ik iets voor je kon betekenen.
Ik wens je veel kracht .
Liefs ,
Nancy