Eetstoornis Programma's

Gepubliceerd op 30 juli 2019 17:40

@Eetstoornisvrij vroeg me laatst hoe ik over programma’s over eetstoornissen dacht. Eerder gaf ik al aan hier een artikel over te willen schrijven en zo geschiedde.

Voordat ik begin heb ik een leuke spoiler: het interview van de VIVA is uitgewerkt en week 34 lig ik in de winkels! Hoe spannend is dat. Ondanks dat de moed me zwaar in de schoenen is gezakt wat betreft te petitie, want trekken aan een dood paard werkt niet, ben ik enorm trots op het artikel. 

 

Programma’s over eetstoornissen schieten als paddenstoelen uit de grond. Of het nou over anorexia gaat, boulimia, eetstoornis NAO, BED, je kunt het zo gek niet bedenken. Iets dat ongetwijfeld met dezelfde reden gemaakt zal worden. Hetzelfde als dat ik met mijn blog wil: herkenning en erkenning voor lotgenoten en inzicht geven in hoe het in Nederland met de zorg gesteld is. 

Ik keek de programma’s stuk voor stuk. Vooral ‘Emma wil leven’, bekend bij iedereen, maakte veel indruk. Te laat besefte ze toch nog te willen leven. Echter had haar lichaam al opgegeven. Ik schrok van de manier waarop ze invloed had op het leven van haar ouders. Zou ik dat dan ook hebben? ‘Niet mee bezig zijn!!!!’ Zei de anorexiastem natuurlijk. 

 

Toen was er een programma op Videoland ‘Eetstoornissen, maskers af’. Een ontzettend goede documentaire die de verschillende eetstoornissen goed belichtte. Anorexia, Boulimia, BED en volgens mij eetstoornis NAO (maar pin me er niet op vast). Twee van de meiden heb ik contact mee (gehad). Ik had enorm veel respect voor ze dat ze hun verhaal zo in een documentaire wilde vertellen en echt open durfden te zijn. Via hen kwam ik ook bij de kliniek terecht waar zij (in het programma) in behandeling waren. Achteraf bleek dat ze dat helemaal niet al officieel waren omdat ze nog aan het wachten waren op een Persoonsgeboden Budget van de gemeente. Want zonder PGB wilde deze kliniek niet met je aan de gang. 

Ik begon me af te vragen hoe ‘echt’ het is wat we op tv te zien krijgen. Deze vraag werd des te meer aangewakkerd toen er een programma op NPO3 kwam met hierin een meisje met anorexia, althans zo deed ze zichzelf voor. Zangeres Onnedi (Dionne) werd aan dit meisje gekoppeld en volgde haar. Het meisje zou diep in haar eetstoornis zitten en werd uiteindelijk met een lach ‘opgenomen’ in het ziekenhuis waar ze aan de sonde gelegd werd. Niet graatmager, geen bewegingsdrang. Maar de artsen zullen het wel weten toch? In deze tijd had ik veel contact met Noa en we ‘keken samen’ dit programma, ondertussen druk append met elkaar wat we er van vonden. We vonden het raar, zeker door de ervaring die Noa met een sonde had inmiddels. Dit meisje werd aan de sonde gelegd en ik een rolstoel naar huis gebracht. Ze zou zelf haar Nutridrink aan kunnen sluiten en ook kunnen sleutelen aan hoeveel millimeter er per minuut door de sonde zou druppelen. 

Noa mocht, ondanks dat ze op een gesloten afdeling zat, het ziekenhuis niet uit omdat er dan geen verpleegkundigen waren die haar en de sonde in de gaten konden houden. 

Dit meisje zou zelf mogen bepalen hoeveel ze dagelijks binnen zou krijgen? Vrij onwaarschijnlijk. 

Maar het werd nog erger. Dit meisje zat aan het eind van de aflevering, met een sonde in haar neus, het ene na het andere bordje sushi in een sushirestaurant weg te eten. Toen brak bij mij de klomp en het vertrouwen in werkelijk alles waar ik nog enigszins vertrouwen in had. Want wanneer je écht anorexia hebt word je gek als er een sonde geplaatst wordt. Doe je er alles aan om in het ziekenhuis (waar je niet weg mag) toch nog kcal te verbranden. Wiebelen met je tenen.. heen en weer wiegen, buikspieroefeningen tijdens het ‘douchen’. 

Dan is sushi uit den bóze want daar zitten echt teveel kcal in en zeker een all you can eat sla je over. Dan zit je niet lachend in een sushitent, mét sonde, te praten over je toekomst en dat het zo goed met je gaat. 

Alles wordt tegenwoordig zo verdraait. Het is niet de waarheid wat je te zien krijgt. Alles is gemanipuleerd. En ik vind dat verschrikkelijk. Zeker met oog op deze psychische (dodelijke) ziekte.

Als anorexiapatiënt haal(de) ik ook veel tips uit deze programma’s. Alles wat de échte anorecten deden moest ik ook gaan doen. Zo gaf ik bijvoorbeeld vroeger nooit over in een restaurant. Bang dat iemand me zou horen en ik vond het niet netjes tegenover het restaurant. Maar programma’s in combinatie met pro Ana sites maakte dat ik daar al gauw maling aan had. Het ging immers over mijn lichaam en als dit eten eruit was, was ik afgevallen. Dus jammer dan. Ook van Emma heb ik (of eigenlijk mijn eetstoornis) veel geleerd. Dat is de reden dat ik liever niet op mijn blog spreek over cijfers en duur van sport etc. Maar dit voorkomen kun je toch niet. Want zelfs als doe je zo je best, echte anorecten verdraaien alles zodat het voor hen negatief is en ze dus weet naar die anorexiastem moeten luisteren. Want inderdaad; ze falen aan alle kanten. 

 

Maar het negeren is ook geen optie. 

Wellicht meer voorlichtingen voor jeugdigen? Voor omgeving? Vrienden/familie? Ik draag daar graag mijn steentje aan bij! 

Mocht je mijn blog lezen en vragen hebben of ideeën hebben: hartstikke welkom. Ik krijg veel mails maar probeer ze echt zo snel mogelijk allemaal te behandelen. 

 

Tot volgende week, kanjers! 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Eric (eetstoornisvrij.nl)
23 dagen geleden

Dank voor je blog.
Ik ga 'm delen op de Facebookpagina van eetstoornisvrij.

Groetjes Eric