Laatste vervolg tot nu!

Gepubliceerd op 2 juli 2019 18:26

Op 17 april was het zo ver. De eerste kennismaking met de definitieve therapeut die mij emdr zou gaan geven. Althans, dat dacht ik!

Doodeng en met nog meer lood dan de vorige keer in de schoenen, gingen we (gelukkig weer samen) richting ggz centraal. Trillend ging ik naar binnen en stelde de therapeut zich voor aan ons beide. Ik was vrij defensief, had er vrij weinig vertrouwen in. Als ze al niet eens een intakeverslag goed kunnen uitwerken, wat kunnen ze dan wel. Dat was ook een van de eerste dingen die ik hem voor zijn voeten gooide. Gooide? Smeet. Ook van hem kreeg ik excuses en hij was het met ons eens dat dit echt niet kon. Daar scoorde hij punten mee: het toegeven van fouten. Dat ze gemaakt zijn, oké. Maar dat eeuwige ontkennen van iedereen of de schuld bij de patiënt leggen; nee. Dus credits voor deze therapeut. Ik merkte dat ik in de loop van het gesprek een beetje ontdooide en rustiger aanvulling kon geven op het verslag dat dit keer wel goed was uitgewerkt. Heel fijn. Maar toch merkte ik aan mezelf dat ik terughoudend bleef. Ik vroeg mezelf af of ik hem daadwerkelijk alles zou durven vertellen. Het teleurstellende antwoord was ‘nee’. Gelukkig snapte hij dit en stelde hij voor dat we de het voortraject van de emdr gewoon zo lang mogelijk gaan rekken zodat er een vertrouwensband kan ontstaan. Ook mag mijn vriend, in tegenstelling tot normaal, er ten alle tijden bij blijven. Want heel duidelijk was wel: ik zet geen stap in die kamer zonder hem. Ook hier kreeg ik akkoord voor wat me weer een beetje meer geruststelde.

En toen kwamen we tot de kern. De co behandeling. Hij had tot op heden niks van Rintveld vernomen en wist dus niet goed wat hij verder moest doen. We spraken af dat ik contact op zou nemen met Rintveld en hij zijn eigen intakeverslag zou maken die hij ons de volgende afspraak zou voorlezen. Ook vroeg hij of het misschien mogelijk was dat ik de punten/trauma’s die ik mee heb gemaakt op papier wilde zetten. Die had ik natuurlijk al lang aan zien komen en dit verslag van mijn levensverhaal was al lang klaar.
Toen ik hem die week uitprintte bleek het toch een iets langer verslag te zijn dan ik verwacht had (lees: 26 pagina’s). Ik deed het netjes in een envelop en nam het mee. Ook dit vond ik weer doodeng. Dit was letterlijk mijn hele levensverhaal. Alle ellende, al het verdriet, alle mogelijke oorzaken (en waarschijnlijk ook antwoorden) van mijn eetstoornis en ptss zaten hier in deze envelop. Alleen ik kon deze puzzel niet meer kloppend maken.

De psycholoog liet ons binnen en ik overhandigde hem het boekwerk. Enige schrik was in zijn ogen te bekennen en een ‘eh okeee hier ga ik even ruimte voor vrijplannen in mijn agenda’ volgde. Ik stelde hem voor dit weekend lekker op de bank te ploffen met een biertje erbij maar dat leek hem geen succes. Wat niet leuk is, moet je leuk maken, toch? Maar goed. Ik drukte hem op het hart dat er maar 2 mensen waren die dit stuk helemaal gelezen hebben, hij de derde zou worden en dit écht zo moest blijven. Hij beloofde me daarop dat hij het veilig op zou bergen in zijn bureaula die op slot kon, hij het de avond dat hij het zou lezen mee zou nemen naar huis en het daarna weer in de afgesloten la zou leggen tot we elkaar weer zouden zien. Dan zou ik het terugkrijgen. Ik was enigszins gerustgesteld en gaf hem akkoord. We namen afscheid en gingen lekker naar huis. Ons bed riep. Ik kan uren sporten zonder moe te worden maar een uurtje bij de psycholoog en je kan me afschrijven.

Ook dit keer liep ik trillend de kamer uit omdat dit echt een behoorlijke stap voor me was. Mijn vriend kneep bemoedigend in mijn schouder en ik kreeg een dikke knuffel. Rug maar weer recht en gaan met die banaan.

Er gingen 2 weken overheen voor we elkaar weer zagen. De psych was ‘’druk druk’ want omdat hij nieuw is kreeg hij alle spoedjes naar zich toe. Ook echt een daverend succes. Maar gelukkig ging dat verder niet ten koste van mij dit keer. Haaaaaaaaaaleluja. We werden weer opgehaald en met een soort van diepe zucht plofte de psych in zijn stoel. ‘Zo, dat was me een verhaal zeg!’ Ja no shit Sherlock! Uiteraard volgden eerst bemoedigende woorden als; ‘wat erg voor je, wat heb je veel mee moeten maken, blablabla.’ Dat standaard gezwets waarvan je denkt: Joee dit zeg je tegen iedereen, to the point graag!

Kunnen jullie (psychologen) daar ook iets aan doen trouwens? Voor mensen die presentaties geven is een shitload aan tips die ze wel en/of niet moeten doen of zeggen. Ik kan voor jullie ook wel een lijstje maken hoor! BE ORIGINAL om je geloofwaardigheid hoog te houden. Maar goed, dat volledig ter zijde.

Puntje bij paaltje: concluderend kon hij zeggen dat er inderdaad sprake was van ernstige trauma’s waarbij hij zich goed voor kon stellen dat ik dat niet heb kunnen verwerken. Verder werd ik gewaarschuwd dat emdr ontzettend intensief is. Met mijn huidige fysieke toestand zou ik dat niet aankunnen. Daarom benaderde hij nogmaals dat de co behandeling met Rintveld zo belangrijk is.
Daar kon ik dan weer mooi op inhaken. Want bij Rintveld komen we namelijk geen steek verder dan wachtlijst nummer 6462782. Daarnaast werden de zorgen om de eetstoornis nogmaals benadrukt want wanneer er iets gebeurd val ik snel terug in de eetstoornis. De psych is bang dat wanneer hij de emdr start het met de eetstoornis helemaal mis zal gaan. Echter zegt Rintveld dat ze me niet kunnen/willen helpen zonder dat eerst de trauma’s worden aangepakt. Ik hoor je denken: my God.. inderdaad MY FUCKING GOD! Laten we in vredesnaam eens wat proberen. Er wordt ook telkens gezegd dat ik niet zoveel kan sporten. Ook dat lukt me elke dag. Dus probeer gewoon een sessie, gaat het niet goed? Dan weten we dat. Moeten we er mee stoppen en inderdaad eerst Rintveld afwachten. Maar voor hetzelfde geld (daar issie weer) werkt het wél. Werkt mijn brein net iets anders. Wie zal het zeggen?

Inmiddels zitten we in week 26 en heb ik over 2 weken weer een afspraak. De psycholoog brengt me in in het MT zodat er meerdere disciplines kijken naar mijn casus. Aan de hand daarvan kunnen we bespreken of er wellicht al iets te doen valt. Tevens is me ter gehore gekomen dat er in augustus een vrouwelijke psycholoog bij komt die emdr geeft. Er werd voorgesteld dat mijn huidige psycholoog dus nu het voortraject doet en zij straks de emdr zal gaan geven. Dat is natuurlijk heel fijn en zeker een optie. Dus laten we dit maar weer............... afwachten!


Liefs! 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ans
2 maanden geleden