And on!

Gepubliceerd op 25 juni 2019 11:12

Drie maanden.. ze zijn voorbij. Maar zijn we veel verder? Nope.

 

Door het tv programma ‘Eetstoornissen, maskers af’, kwam ik in contact met Ferdinand van ‘Bodytolk’. Een op zich zelf staande praktijk (particulier) dat als muziek in mijn oren klonk. Ze hadden therapieën met dieren, ze ‘ontstickerden’, keken verder dan alleen de eetstoornis en het allerbelangrijkste; de behandelingen werden (deels) uitgevoerd door een ervaringsdeskundige.

Alles wat ze zeiden raakte me, bij alles dat ze aanhaalden dacht ik: ‘dit is het’. Maar toen kwamen we bij het financiële gedeelte. Wanneer ik bij hen in therapie zou willen zou ik een soort voorcursus kunnen doen voor een x bedrag. Laten we hier een ‘xxx’ bedrag van maken, if you know what I mean. Dit ter overbrugging want ondertussen zou ik een PGB moeten aanvragen bij de gemeente. Voor de niet-kenners; Persoons Gebonden Budget. Hierbij zouden ze me helpen want zij wisten precies wat er wel en niet gezegd kon worden, welke woorden je wel of niet moest gebruiken en ze zouden eventueel zelfs mee gaan naar een keukentafelgesprek. Echter luisterde dit heel nauw want wanneer je (schijnbaar) het woord ‘therapie’ gebruikt kun je je budget al vergeten. Mijn onderbuik gevoel werd een beetje aangewakkerd en ik voelde me er niet meer helemaal fijn bij. Ook al ben ik er nog steeds van overtuigd dat deze mensen en deze therapie écht werken.

Tevens kwam ik erachter dat, in tegenstelling tot wat het programma beweert, de meiden helemaal niet in therapie zijn bij Bodytolk. Waarom niet? Ze waren nog in afwachting van een akkoord voor hun PGB.

Op de vraag of de mensen van Bodytolk me niet gewoon de informatie voor het PGB konden sturen werd ontkennend gereageerd. Dus ook hier weer: commercieel belang. Dit stootte me enorm tegen de schenen en ik besloot niet verder met ze in zee te gaan. Want ook nog een financiële crisis kan ik echt niet aan.

Toen de crisisdienst te horen kreeg dat Marina de Wolf niet veel voor me kon doen (en dit dus einde co behandeling en dus einde behandeling Rintveld zou betekenen) voelden ze zich verantwoordelijk. Iets dat ik voor het eerst in 1,5 jaar positief ervoer (wat een raar woord!). Zij zouden zorgen dat ik een plek zou krijgen zodat ik alsnog een co behandeling zou kunnen volgen. Dat zou betekenen: bij ggz centraal (Amersfoort) en bij Rintveld (Zeist).

Dat betekende; wachtlijst tot ik een gesprek kon voeren met een psycholoog van ggz voor een intake, dan de intake, dan weer een....... wachtlijst! Maar nogmaals: mijn laatste kans op hulp. Na twee weken (ter info: de wachtlijst is inmiddels 5 maanden, dus klein gelukje aan mijn zijde) werd ik gebeld voor een intake. Met lood in mijn (onze, want mijn vriend ging natuurlijk trouw met me mee) gingen we naar ggz centraal. Iets dat bij ons beide een gek gevoel gaf want de laatste keer dat we hier waren lag ik bij de crisis. Anderzijds: we deden het toch nu al een stuk beter! Haha.

Na een, uiteraard, heftige, emotionele, wanhopige intake werd besloten dat ze me wel konden helpen. Echter (het.houdt.niet.op.) zou degene waarmee ik een intake had met zwangerschapsverlof gaan en zou ik dus een andere therapeut toegewezen krijgen. En dát was (lullig voor de zwangere dame in kwestie) net even de druppel die de emmer deed overlopen. Ik brak. Ik huilde dat ik het niet meer aankon, élke keer mijn hele verhaal vertellen, elke keer door alle emoties heen, elke keer alle ellende opnieuw beleven en wéér te horen krijgen: sorry maar helaas. Telkens weer huilend de deur uitlopen en voor wat? Piet Snot. Ik was er klaar mee en sprak tegen haar dezelfde woorden als vorig jaar tegen mijn huisarts: ‘Als ik in augustus niet geholpen word, wil ik in gesprek over euthanasie. Dan heb ik er alles aan gedaan en is het voor mij klaar. Dan heb ik er vrede mee.’

 De ogen van de therapeut verschoten van mij naar mijn vriend. Weer naar mij en naar mijn vriend. Vragend, niet begrijpend. Waarop mijn vriend antwoordde: ‘Ja, ze kan echt niet meer.’

Nadat de therapeut hiervan bekomen was (ik begrijp nu pas nu ik dit schrijf dat het best heftig is, maar wij zijn al aan het idee gewend) beloofde ze me dat ze me zouden helpen. Ze ging haar uiterste best doen maar kon niet verhelpen dat ik toch echt nog één keer mijn verhaal zou moeten doen. Ik stemde toe en liet ook dit maar weer over me heen komen. Ze vroeg of ik nog wensen had. Ja, die had ik. Eentje. Ik wilde GEEN mannelijke therapeut, zeker niet als hij me EMDR zou gaan geven. Dat begreep ze na het hele verhaal en we spraken af dat ik de week erop weer zou komen om te bepalen wat we zouden gaan doen. Ook kwam het voorstel dat zij mijn verhaal zou samenvatten en in het dossier zou zetten. Zo zou de volgende therapeut het dossier kunnen lezen en de ‘hoogtepunten’ (klinkt bijna spannend!) al kunnen zien zodat ik dat zelf niet weer hoefde te doen.

Zo geschiedde. Een week later zaten Jut en Jul weer netjes in de wachtkamer om vervolgens te horen te krijgen: ‘Ik heb goed en ik heb slecht nieuws’. Ik keek mijn vriend aan en voelde ‘m al aankomen. ‘Het goede nieuws is dat we je kunnen helpen en zelfs op korte termijn.’ (Ik dacht oprecht dat ik van mijn stoel zou vallen.. korte termijn. Was het 1 april?). ‘Het slechte nieuws is dat je dan wel behandeld zal worden door een man. Alle vrouwen zitten helemaal vol doordat er helaas meerdere vrouwen met dezelfde problemen kampen.’ BAM. Die kwam binnen. Alles in me schreeuwde: ‘no fucking way! Ik heb het toch meerdere malen aangegeven.. Hoe moeilijk kan het zijn?’ Maar toen ik tot 20 had geteld (Ja 10 werkt echt niet meer) dacht ik: oké geef het een kans. Je hebt die vent nog niet gezien, voor hetzelfde geld (385 eigen risico 😉) kan hij je wel helpen. Ik besloot het dan maar een kans te geven want wilde niet dat mensen zouden zeggen: ‘Ja jeetje Anne, nu kun je geholpen worden, kies je voor een wachtlijst’. Nee. Ging niet gebeuren dus ik gaf akkoord.

Ook mocht ik het verslag inzien dat ze gemaakt had van het vorige gesprek. Ik las de eerste regels en daar kon ik me in vinden. De tweede alinea werd al gekkig en in de derde alinea was ik ineens een man.. wat bleek: ‘Oh jeetje; dan heb ik niet zo secuur gekopieerd en geplakt?’ Nee kut.. dat heb je zeker niet. Ik zit gewoon de levensverhalen van 2 andere mensen te lezen. WAT is er dan gebeurd met mijn dossier?! Vertrouwen? Gekelderd. Ik heb er geen woorden voor en ondanks dat het weggelachen werd met ‘ja zwangerschapshormonen hè’, dacht ik alleen maar: hoe dan?

We spraken af dat ze het verslag nog een keer zou controleren, dit keer wél secuur, en dat ze me op de wachtlijst zou zetten voor een nieuwe therapeut. Deze had nog niet veel mensen dus daar zou ik vlug in kunnen stromen. Hartstikke mooi.

En zo gingen we naar huis. In afwachting van wat ons nu weer zou overkomen. Zoveel fouten, zoveel onduidelijkheid, zoveel wantrouwen. Moedeloos word je er van. Oprecht. Maar ondanks alles besloten we onze rug weer te rechten, schouders er weer onder te zetten en te zien wat ons nu weer te wachten zou staan. Veel erger dan dit kon het niet worden, dieper konden we niet zinken.

En zoals Pipi Langkous vroeger zei: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan.’

 

Let’s go.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ans
2 maanden geleden