And it goes on... and on...

Gepubliceerd op 18 juni 2019 10:48

It goes on… and on… and on!

Ondanks de afwijzing bij Marina de Wolf had ik toch mijn intake bij Altrecht (Rintveld) op 21 maart. Dit was een gigantisch zware dag waar we al voor gewaarschuwd waren. Ik had uiteraard erg slecht geslapen van de zenuwen en hoewel ik er altijd een ontzettende hekel aan heb dat mijn vriend altijd overal té vroeg wil zijn (op tijd is niet erg, te vroeg is vervelend) was ik er vandaag gigantisch blij om.

Het was een enorm groot complex dat we op reden en zie dan maar eens het goede gebouw te vinden. Dit lukte dan ook niet in één keer, haha. Maar gelukkig, nog ruim op tijd, liepen we het juiste gebouw binnen. We namen plaats in de wachtruimte en wachtten. Netjes, geduldig, bloednerveus. Toen we er toch ruim een half uur op hadden zitten en niemand ons nog aangesproken had, besloot ik maar eens even polshoogte te gaan nemen bij de receptie. Wat bleek? Ik had er pas een uur later hoeven zijn. Ik had voor mijn intake formulieren opgestuurd gekregen, waaronder één met de vraag of ik bloed wilde afstaan zodat ze onderzoek kunnen doen naar genetische afwijkingen. Maar dat wilde ik niet. Echter vonden ze het niet nodig te communiceren dat als je dat niet wilde je dan pas een uur later op locatie aanwezig hoefde te zijn. Enfin, laten we het op een (zoveelste) misverstand houden en gelukkig was het een groot terrein met bos, dus besloten mijn vriend en ik even een wandeling te gaan maken. We hadden immers toch een half uur over. We praatten veel, lachten zelfs een beetje en mijn vriend stelde me gerust zoals alleen hij dat kan. Na precies een half uur waren we terug en op tijd voor het vervolg.

Het zou ongeveer een halve dag in beslag nemen voor ons beide. Eerst zouden we beiden meegenomen worden voor een (zoals wij dat noemen) individueel verhoor, vervolgens moest ik alsnog bloedprikken voor de standaard waarden die ze (wekelijks) in de gaten houden. Daarna door naar de somatisch arts voor een algeheel onderzoek, daarna zou ik nog een gesprek hebben met de psychiater en daarna nog een gesprek met de psychiater en mijn vriend erbij. Je begrijpt: een ware uitputtingsslag.

Het eerste gesprek was met een psycholoog in opleiding die vragenlijsten af nam. Vragen betreft eten, sporten, braken, laxeren, familie, vrienden, dagelijkse bezigheden etc.  Dit gesprek kreeg mijn vriend ook zodat ze, waarschijnlijk, kunnen kijken of de antwoorden overeen komen en zo niet waar er dan werk aan de winkel is. Toen dat (voor mij al best emotionele) gesprek erop zat mocht ik een klein wandelingetje maken naar de plek waar bloed afgenomen werd. Dit voor het algehele onderzoek. Nu maakte ik me daar niet echt druk om want ik werd inmiddels elke week geprikt in opdracht van mijn huisarts om de bloedwaarden in de gaten te houden, maar weer een andere omgeving andere manier van prikken en vooral andere manier van omgaan met patiënten.

Daarna mocht ik door voor het gesprek met de somatisch arts. Er zat even ‘pauze’ tussen zodat ik op adem kon komen en ik was druk op zoek naar mijn vriend, maar die zat nog in zijn verhoor. Na even gewacht te hebben in de wachtkamer en allerlei (voornamelijk jongere) meiden te hebben geobserveerd daar (hallo enorme trigger en anorexiastem; ‘zie je, het kan allemaal veel erger, zeikstraal!’) werd ik binnen geroepen voor het gesprek. Ook dit gesprek ging weer over het sporten, eten, laxeren, braken, haaruitval, hartkloppingen, de welbekende PHPD (pijntje hier, pijntje daar) en toen was het tijd voor de daadwerkelijke onderzoeken en….. het wegen. Iets waar volgens mij elke anorexiapatiënt tegenop ziet, ook al sta je zelf elke dag 3 keer op de weegschaal. Het moment dat een ander je gewicht ziet zorgt voor paniek. En zo dus ook bij mij. Na een gigantische paniekaanval te hebben gekregen, kreeg de arts mij na een tijdje kalm en besloot ze eerst mijn hart en bloeddruk te controleren om zo de ellende nog even uit te stellen. Maar het moest toch echt. Na nóg een paniekaanval gingen we uiteindelijk weg uit die ellendige kamer en bespraken we de resultaten/verdenkingen. Mijn hart klopt de helft van wat het zou moeten kloppen door mijn ondergewicht. Dit maakte dat ik permanent zou moeten stoppen met sporten omdat mijn hart bij een verhoogde hartslag anders het bloed niet meer goed rond zou kunnen pompen en de kans groot was dat ik zou gaan flauwvallen of ‘erger’: dat mijn hart er mee op zou houden. Dat flauwvallen had ik inmiddels ervaren (frontaaltje tegen de muur, want hey: als je het doet moet je het goed doen) dus daarin wilde ik haar wel geloven. Maar dat stoppen met sporten gaf bij mijn anorexiastem dezelfde sarcastische lachkick als wanneer een vrouw op een chocoladeverpakking ‘hersluitbaar’ ziet staan. No way. We ‘spraken af’ dat ik elke dag zou proberen 10 minuten minder lang te sporten. Dit heb ik welgeteld 1 dag volgehouden. Maar iets, is beter dan niets!

Ook werd ik er op geattendeerd dat mijn calcium veel te laag was. Met hetgeen dat ik eet, voornamelijk groenten, krijg ik geen calcium binnen. Mijn botten zijn te vergelijken met die van een vrouw van 80 dus wanneer ik zou vallen zou de kans groot zijn dat ik wat zou breken. Verder was mijn vitamine D te laag, maar laten we eerlijk zijn: er is natuurlijk ook gewoon te weinig zon ;)
Gelukkig is dit makkelijk op te lossen met: MEDICATIONEEEEEEE. Natuurlijk, want ik sponsor de apotheek nog niet voldoende.

Tevens schoot ik door het plafond toen ze aan mijn nieren zat. Iets dat ik al vaker aangegeven had bij de huisarts. Dat ik veel vocht vasthoud ’s avonds en daar ’s ochtends altijd met gezwollen enkels/gezicht/handen wakker word. Dat ik extreem vaak moet plassen dus veel te weinig drink. De huisarts vond het niet nodig me hier voor door te sturen omdat ‘ik nu al met zoveel dingen bezig was’. De somatisch arts dacht daar anders over en zou de huisarts een brief sturen met daarin een verzoek voor doorverwijzing.

Na het gesprek met de somatisch arts zou het gesprek met de psychiater volgen. Ik had bij zowel de studente als de arts al aangegeven door een van de trauma’s niet opgesloten te willen worden met een man in een kamer en liever überhaupt mijn verhaal niet te doen aan een man. Ze beloofden me beiden dat ze hier voor zouden zorgen. Vlak voor het gesprek kwam toch de somatisch arts weer naar me toe dat er echt even geen andere optie was dan een gesprek met 2 (!) mannen. En daar ging ik weer: volledig de controle kwijt, totale paniek. Uiteindelijk stelde de somatisch arts voor om er ook bij te komen zitten en zo gingen we het gesprek aan. Ze brachten de trauma’s in kaart, de eetstoornis in beeld en drukten me op het hart dat ik daadwerkelijk anorexia had en me ernstig zorgen moest gaan maken over mijn gezondheid. Oud zou ik zo niet worden. ‘Ik’ (of eigenlijk mijn anorexiastem) dacht op dat moment alleen maar: ‘Ja, ja, blabla. Wat een bullshit.’ ‘Ik’ (Anne) schrok zich helemaal te pletter. Dat was niet wat ik wilde horen. Ik wil een toekomst met mijn vriend. Ik wil wel oud worden. Ik wil graag trouwen en heb mijn beste vriendin beloofd samen te gaan rellen in het bejaardenhuis. Maar mijn anorexiastem sommeerde me die gedachten weg te stoppen en ze gewoon allemaal te haten daar. Zij zouden er namelijk voor gaan zorgen dat ik afscheid moest gaan nemen van haar. En dat wilde ‘ze’ natuurlijk ten alle tijden voorkomen.

Na dat gesprek mocht mijn vriend erbij komen (wat ik echt onwijs fijn vond want het voelde alsof ik hem jaren niet gezien had), bespraken we de dag nog even en was het gelukkig tijd om naar huis te gaan. Ik kon nog maar weinig in me op nemen, doodmoe van alle indrukken, gesprekken, conclusies en concessies die ik zou moeten gaan doen. Ik wilde naar ons veilige huis en lekker slapen. De donderdag erop, de 28e zou mijn adviesgesprek zijn. Tot die tijd was het tijd voor rust.

De drie dagen na het gesprek was ik helemaal van de kaart, leefde ik in angst: zou het weer een afwijzing worden? Maar als het geen afwijzing zou worden was er alsnog angst want dan zou ik afscheid moeten gaan nemen van iets dat al 14 jaar mijn leven beheerst. Tot de desbetreffende donderdag had ik het echt zwaar maar praatten we er thuis gelukkig veel over, bespraken we alle opties (wat nou als ik ook hier intern zou moeten) en was er ook ruimte voor ontspanning.

Op de 28e kreeg ik nogmaals te horen dat er duidelijk anorexia geconstateerd was in combinatie met PTSS en dat daar een co behandeling voor nodig zou zijn. Ze konden niet beginnen met de behandeling aan de anorexia als de trauma’s niet aangepakt zouden worden. Hiervoor zou contact gelegd worden met de crisisdienst, wellicht dat zij iets voor me zouden kunnen betekenen hierin. Máár: ze konden me helpen. En dat was voor nu even het belangrijkste dat we wilden horen. Er was hoop.

En een wachtlijst. Van ongeveer drie maanden.

 

……..

 

 

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ans
2 maanden geleden

♥️

Dymphie
2 maanden geleden

Wat kun je toch mooi schrijven! Misschien in de toekomst ooit maar eens denken over een boek?!
Succes lieverd. Ik duim met je mee xx