Continuation

Gepubliceerd op 11 juni 2019 10:21

Nadat de psychiater inderdaad tot zijn morele verantwoordelijkheid was geroepen door de huisarts volgden verschillende gesprekken met deze laatste en ontstond er e-mail verkeer met de psychiater van de kliniek. Er kwam een voorstel: Rintveld wilde me wel aannemen maar alleen als ik parallelle behandeling zou krijgen voor mijn PTSS.


El-ke psycholoog die ik spreek bij een intake geef ik het op een presenteerblaadje: Ik heb trauma’s opgedaan waaruit ik een eetstoornis heb ontwikkeld. Waar mijn leeftijdsgenoten een identiteit ontwikkelden, ontwikkelde ik een eetstoornis verder. De hulpvraag is ‘simpel’: Help me met het verwerken van mijn trauma’s. Dan hoef ik niet meer op mijn eetstoornis terug te vallen.
Natuurlijk weet ik wel dat het niet zo simpel ligt. Maar hier zou toch wel iets mee gedaan moeten kunnen worden?

Terug naar het Rintveld en de co behandeling. Deze zou bij een andere instelling gevolgd moeten worden omdat Rintveld puur voor eetstoornissen is. Ik stemde hier mee in, want; ik wil van mijn problematiek af. Ik wil kunnen leven in plaats van geleefd worden. Het zou betekenen dat ik én naar Ermelo zou moeten (Marina de Wolf) én naar Zeist zou moeten (Rintveld). Maar ik had het er voor over. Tot de intakes (12 en 21 maart (we zaten toen in januari)) mocht ik ‘lekker de Lorazepam blijven slikken.’ Deze hielden me kalm en ik zou in elk geval goede nachten maken. Wat me eerder al opgevallen was is dat ik van deze medicatie veranderde. Ik werd opstandig, zag de zin van het leven niet meer in, wilde daadwerkelijk niet meer leven, onthield werkelijk helemaal niks meer en was dus totaal mezelf niet. Toen ik de huisarts hiermee confronteerde en vroeg of er niet eventueel andere medicatie zou zijn, was het antwoord: ‘Ja, maar je slaapt nu toch goed en veel? Dan gaan de dagen snel voorbij en is het zo maart.’ Oké prima. Jij hebt ervoor geleerd dus ik vertrouw er maar op. Maar het zat me niet lekker. Ik had contact met een lotgenootje die in verschillende klinieken zat, verschillende medicatie had gehad en ik wist dus dat er meer mogelijk was. Maar ik hield me dom en vond alles wel prima.

Echter is Lorazepam rete verslavend (net als alle andere pammetjes) en al snel had mijn lichaam niet meer voldoende aan de dosis die de huisarts voorgeschreven had en werd deze dan ook verhoogd. Echter was mijn gewicht sinds de afwijzing in Meerlo behoorlijk gekelderd dus een verdrievoudiging van de tabletten kwam behoorlijk aan. Ondanks de enorme inzet van mijn huisarts betreft doorverwijzingen ben ik wel enigszins teleurgesteld in de manier waarop hij me (niet) behandeld. Ik ben blij dat hij me medicatie geeft zodat ik de dagen doorkom maar ik heb niet het idee dat er mogelijkheid is voor overleg met betrekking tot andere medicatie. Ik onthoud namelijk nog steeds niets. Volgens de artsen komt het door het ondergewicht, ik weet zeker dat het door de medicatie komt. Maar goed, dat is een onbegonnen discussie.

De dagen tot de intakes kwam ik door met veel nadenken, slapen, nog meer nadenken, sporten en weer slapen. Dit heb ik 2 maanden volgehouden en toen stortte ik in. Ik kon niet meer, ik was op en ik wilde alleen nog maar dood (echt fantastisch die kalmeringstabletten! 👌🏼). Ik sprak dit ook uit naar mijn vriend, was echt serieus en hij besloot de huisartsenpost te bellen. Het was zaterdagavond 19.30, dus een andere keuze was er niet. Na een hoop aandringen van mijn vriend, zelf overstuur gebeld te hebben met de assistente en vervolgens een gefrustreerde vriend besloot de assistente dat we ons om 00.30 mochten melden bij de crisisdienst. Dat betekende 5 hele lange uren voor ons beide. Nadat ik gezien was door een sociaal psychiatrisch verpleegkundige, een psycholoog en psychiater werd besloten dat het inderdaad ‘niet zo heel goed’ ging en werd ik naar huis gestuurd met Quetiapine die ik in combinatie met mijn Lorazepam moest nemen. Ik zou dan compleet ‘out’ zijn, goed mijn rust krijgen en moest me de volgende dag weer melden om opnieuw beoordeeld te worden.
Ik nam braaf de medicatie, werkelijk je zou er een paard mee dood krijgen, maar ik sliep heerlijk een nacht goed door. De volgende ochtend begon ik weer met dezelfde cocktail zoals voorgeschreven: Quetiapine en Lorazepam. Feestje hoor. Ik was een complete zombie, zwaar onder invloed en totáál ‘Anne’ niet meer.
Na opnieuw beoordeeld te zijn ging ik naar huis met medicatie nummer 3 en 4: Olanzapine en Diazepam. Voor de mensen die hier niet in thuis zijn (houden zo!!!!) van Olanzapine kom je aan. Echt fantastisch om dit mee te geven aan een anorexiapatiënt. Credits voor de crisis!
Toen ik dit gegeven dan ook op de weegschaal moest vaststellen (dat dit alleen vocht kon zijn kon ik niet relativeren) was natuurlijk het huis te klein en had geen enkel pammetje of pine’tje zin meer. Ik moest weer meer gaan sporten en minder gaan eten. Maar beide was niet mogelijk, zowel meer sporten als minder eten, zowel fysiek als mentaal.
Ook was er afgesproken dat er een IHT-team thuis zou komen omdat mijn vriend veel weg is en ik dus veel alleen ben. IHT staat voor Intensive Home Treatment en wordt ingezet bij acute psychiatrie. Ik vond dit allemaal vreselijk overdreven want de reden dat ik er zo aan toe was die avond was écht de medicatie. Omdat ik zoveel in gewicht daalde maar mijn dosis opgeschroefd werd kreeg ik gewoon elke dag een overdosis. Geen mens die dat volhoud.

Maar wanneer je door de crisis gezien bent zijn zij verantwoordelijk voor je en dus zou dat IHT team langskomen. Ze kwamen met zijn tweeën, twee sociaal psychotisch verpleegkundigen. Een beroep waarvan je zou denken dat het uitgevoerd wordt door empathische personen.
Het eerste dat me medegedeeld werd is dat ze er niet waren om te behandelen maar om te begeleiden’, waarop mijn reactie was: ‘Maar wat heb ik dan aan jullie? Want praten doe ik wel met mijn naasten?!’ En als tweede werd me medegedeeld dat ze even mijn BMI berekend hadden en dat het ‘niet schrikbarend laag was, hoor. We hebben ook wel eens meisjes met een BMI van bijna niks meer.’ Fantastisch slimme opmerking natuurlijk want mijn anorexiastemmetje popte natuurlijk de champagne open en gilde: ‘Loser, we kunnen nog even doohoor!’ Tot zover mijn vertrouwen in het IHT team, maar het was verplicht dus oké dan. We spraken af dat ze 2x in de week zouden komen (dit lukte me met heel veel moeite want hun plan was elke dag langs te komen). Vaker vond ik niet nodig want ik BEN niet suïcidaal, die medicatie maakte me in de war. Punt. Ze zouden zondag langskomen en nadat ik aangegeven had doodmoe te worden van telkens andere gezichten te zien spraken we af dat ik 1 vast gezicht kreeg maar dat voor hun, omdat ze altijd met zijn tweeën moeten komen, het niet te doen was telkens hetzelfde team te laten komen. Dit begreep ik, maar als ik maar 1 ‘vertrouwd’ gezicht had was het goed. Verder vroeg ik ze of ik alsjeblieft alleen vrouwen kon krijgen want met mannen praten gaat vanwege mijn trauma’s lastig en ik wil zéker geen man(nen) in ons huis hebben zonder dat er iemand bij is. Ze drukten me op het hart dat dat geen enkel probleem was, dat er meerdere vrouwen met dit probleem kampten en dat ze het zouden regelen. Zondagochtend 11.00 spraken we af.

Die zondag ging om 10.50 mijn telefoon. Ik had al verwacht dat zij het zouden zijn en ze wellicht het huis niet konden vinden. Ik had de koffie klaar, koeken lagen klaar: laat maar komen. Ik kreeg een man aan de lijn en was enigszins verbaasd. ‘Ja goedemorgen, wij hebben zo een afspraak, klopt he?’ ‘Eh, nou ik heb inderdaad een afspraak maar niet met jou want jij bent een man!’ ‘Ja, daarom bel ik even. Ik ben ingepland voor het bezoek vandaag en kom alleen. Ik bel even om te vragen of dit een probleem is?’ ‘Ja, eigenlijk wel!’ Ik was blij dat ik een beetje woede op voelde komen en eerlijk durfde te zeggen dat ik hem niet over de vloer hoefde te hebben. De afspraak werd dan dus ook gecanceld. Gevolg; geen IHT team. (Het is niet aan de orde, maar wat als ik écht niet meer had willen leven? Verantwoordelijk wel
van ze). Vertrouwen in IHT: weer een beetje minder.

Twee dagen later kreeg ik mijn vaste contactpersoon aan de telefoon met 100x excuus en het zou niet nog een keer gebeuren. Ik begon sceptisch te raken en vond het allemaal wel prima. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt: ze zou zelf komen samen met de collega die ook met de intake mee was. Okeeeeee. Ook deze afspraak werd weer afgebeld een half uur van te voren met de vraag: ‘Vind je het echt nodig dat we komen, anders schuiven we je even door!’ En dat moment was ik er klaar mee. Ik vertelde haar dat ik hoopte dat ze hun tijd zouden steken in mensen die het écht heel hard nodig hebben en hen niet zo behandelen als ze bij mij deden. Ik voelde me totaal niet serieus genomen (wat eigenlijk alleen maar positief was, want dat betekend dat ik in elk geval geen rood vlaggetje achter mijn naam heb). Sterker nog: ze hadden de anorexiastem alleen maar harder wakker geschud met de opmerking dat het allemaal wel mee viel. Thanks for nothing dus!

Toen het besef kwam dat ik niets meer onthield (bezoekjes, belletjes, gesprekken, gebeurtenissen) werd ik bang en was ik er klaar mee. Ik pakte Nick bij zijn hand en heb alle medicatie door de wc gespoeld. Dit was geen oplossing. Medicatie is symptoombestrijding. Cold turkey afkicken besloot ik. Ik zou het wel op eigen kracht doen. Dag hulpverlening. Elke maand netjes je zorg betalen maar er daadwerkelijk iets voor terugkrijgen: ho maar.

12 maart...
De dag van de intake bij Marina de Wolf. De instelling die me eventueel zou gaan helpen bij mijn PTSS. Met lood in mijn schoenen ging ik er naartoe. We hadden een lang en heftig gesprek en de conclusie was een paar dagen later dan ook: Afgewezen. Reden: Mijn problematiek is, je zult het NIET geloven: Te complex.
Want: Hoort die dwang (sporten, braken) nou bij mijn eetstoornis of is het een dwangstoornis apart? Ja, ik weet het antwoord wel hoor jongens. Maar wie ben ik? Voor een psycholoog is het blijkbaar erg lastig. Ik hoor je nu denken: maar om behandeld te worden bij het Rintveld was een co behandeling nodig toch? Klopt. En die was dus voorlopig van de baan.

Ook dit wordt uiteraard weer vervolgd want we zijn er nog lang niet!
Tot volgende week toppers! 

 

Oh en, ik knal 'm er toch nog even in: vergeet de petitie niet te tekenen hé! Het is zó belangrijk!!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Sil
2 maanden geleden

Hoi, wat een ellende !! Volgens mij kun je beter een lieve hond nemen dan krijg je in ieder geval liefde en steun! Ik zou me vreselijk in de steek gelaten voelen ! Wat een slechte hulpverlening!!!