'Dat vinden wij niet raar..'

Gepubliceerd op 4 juni 2019 20:30

Dat vinden wij bijzonder.

Wat? De zorg in Nederland. Ik zat laatst met mijn speurneus, die ik af en toe van Rex mag lenen, mijn medische gegevens eens door te spitten.  

Ik stuitte daar op een doorverwijzing uit 2008 (die van daarvoor heb ik niet fysiek). Daarop stond dat (ernstig) ondergewicht had en verwachtte anorexia. Ook bijkomende automutilatie en perfectionisme tot in het extreme. Kortom: reden genoeg om doorverwezen te worden naar een psycholoog. 

Deze vriendelijke fluiter kan ik me al niet meer herinneren, dus vaak zal ik er niet geweest zijn. Het was ook een man en met mannen communiceren vind ik moeilijk.

 

Er ging een paar jaar (en een scheiding van mijn ouders) overheen tot dat de zogenoemde bucket vol zat. Ik kwam terecht bij ‘praktijk Mirthe’. Een ontzettend lieve vrouw, zelf ook ervaring met een eetstoornis dus dit zou wel eens goed kunnen komen. Ware het niet dat het bij 1 gesprek in de week bleef, mijn vader praktisch dagelijks weg was en ik dus de vrije hand had. Ik was niet sterk genoeg om mijn eten binnen te houden als ik van haar terug kwam of weloverwogen keuzes te maken op de dagen dat ik het zonder haar moest doen. Met alle respect: maar dit ging niet werken. Ik zou het zelf wel oplossen dan. Gewoon zo min mogelijk alleen zijn met eten en gezonde keuzes maken. Sporten deed ik nog steeds veel dus geen man over boord verder. 

 

Klinkt mooi hé? Überhaupt sprookjes klinken zo mooi. Zo lang we er zelf maar in geloven.

 

Dat mijn leven geen sprookje is, daar kwam ik al snel achter en zo zal ik het ook never nooit meer omschrijven. Na een aantal vermoedde pogingen er zelf wat van te maken en ‘gezond’ te eten faalde ik natuurlijk keihard. Maar wat is in deze wereld normaal? Vegan? Vegetarisch? Intermitting fasting? Paleo? Hello Fresh, Herbalife of toch gewoon dagelijks Picnic laten komen? Volkoren boterham? Meergranen boterham? Paprikabrood? Kan ik het fruit wel vertrouwen? En de groenten? 

 

Na een aantal heftige gebeurtenissen in de tijd dat papa en mama uit elkaar gingen trok ik mezelf steeds meer terug. Er gebeurden dingen waar ik geen invloed op had en ik viel (je raadt het al) natuurlijk terug op hetgeen waar ik wél invloed op had! Het (niet) eten en veel sporten! #lekkergoings
Ik viel weer af, werd weer strakker, werd aardiger gevonden (dacht ik). Gymmen durfde ik weer en ook korte shirtjes (toen echt hip!) droeg ik. Gala’s nailde ik door als enige in een knalrode jurk te verschijnen: hallo zelfvertrouwen. Of niet? Nee natuurlijk niet. Want Ana was continue aanwezig. als ik in de spiegel keek en dacht: ‘ja zo kan ik er wel mee door!’ was het eigenlijk: ‘Nooooope dikzak. Zie je dat kwabje daar bij je arm? Die gaat weg volgende week! Harder trainen!’ ‘Ja Ana, ik ga mijn best doen!’ ‘Nee, je gát het doen. Je ouders hebben niet voor niets een fitnesskelder voor je geregeld ondankbaar stuk vreten. Je zult er gebruik van maken ook!’ ‘Morgen Ana alsjeblieft?’ ‘Wat dacht je van vannacht?’ ‘Maar ik heb vanavond dat feest en morgen eerste uur’ ‘Do I look like I care?’ ‘Zucht, nee’ ‘Precies. En nou hobbelen!’

Dag leuke avond.. ondanks de gezelligheid was mijn extra vriendin er ook: ‘dansen trut, harder. Ja voel je dat vet? Lekker blijven springen. Walg er maar van!’ 

Tot zo ver de onbezorgde avond. En thuis? Wanneer het echt stil was in huis sloop ik inderdaad naar beneden om inderdaad een paar uur op de crosstrainer te gaan staan. Elke.nacht.weer.

 

Nadat de brieven van Ana en Mia toch behoorlijk overhand begonnen te nemen en ook het krassen steeds erger werd (ik had een heel plan voor mezelf bedacht over hoe en wat ik zou krassen), werd er contact opgenomen met de vertrouwenspersoon op school. Leuk woord, vertrouwenspersoon. Maar niet in een of ander dorp waar 'denne van denne' natuurlijk binnen de kortste keren alle kruisjes van elk huisje weet. Afgunst bij leerkrachten wat betreft de (financiële) status van mijn ouders had de weerslag op mijn klasgenoten want, je raadt het al, de leerkracht was de oom van de broer van de zus die weer met het achternichtje van de buurvrouw ging (bij wijze van). Ik vroeg papa ook, als hij me ophaalde (omdat de rest weer eens weg gefietst was en 18 km in je eentje voor de 4e keer echt kut is) of hij alsjeblieft niet in dezelfde straat wilde wachten. 

Voor de mensen die mijn vader kennen: daar had hij natuurlijk hele dikke schijt aan en parkeerde pontificaal mét open dak voor school. Thanks dad. Maar voor de haters: #houdjefeedback 

 

Enfin.. contact met een vertrouwenspersoon werkte dus niet helemaal en de vorderingen thuis verliepen gestaag: ik zou bij mama gaan wonen, papa zou in Vasse blijven dan zou de rust weer een beetje terugkeren. Niets was minder waar helaas en ik ging naar een andere school. Één waar meer kinderen in een zelfde situatie zaten én ik kon 4/5 havo in 1 jaar doen. Helemaal top. Dat was, ondanks de crisistijd en bezuiniging op verwarming op school, een onwijs leuk jaar. Gelijkgestemden, keihard werken, maar wat een jaar. 

Toch besloot ik na een tijdje toch weer bij papa te gaan wonen en gezien de heftige gebeurtenissen was het tijd voor psych nummer 3. Ik zag hem zitten in zijn fluwelen stoel met geitenwollen sokken in zijn sandalen. Hij stelde zich voor en het eerste wat ik dacht was: nope.
D
at werd hem uiteindelijk ook niet. Toen ik op mezelf ging wonen in Enschede kwam ik bij PsyQ terecht. Niet gespecialiseerd in eetstoornissen maar wel in traumaverwerking/angststoornissen dus let’s give it a try. Op zich ging dat goed en ik durfde haar ook wel te gaan vertrouwen. Ze gaf me een aantal inzichten die me goed deden en ik merkte een beetje op te krabbelen. Ze zou die week op vakantie gaan máár als er iets was kon ik altijd haar collega bellen die zou 24/7 bereikbaar zijn. Dus ik zei nog: ik zal er geen misbruik van maken en daarmee was (na natuurlijk de welbekende blik op de klok) het gesprek afgedaan. 

 

2 dagen daarna kreeg ik om half 3 ‘s nachts te horen dat mijn vader was overleden. Radeloos was ik, in alle staten. Ik moest NÚ die psycholoog spreken om te horen wat ik moest doen want vanaf het moment van overlijden zijn alle verhoudingen zó scheef geworden binnen de ‘familie’ dat ik goed beslagen ten ijs wilde komen, weten waar ik als kind recht op had en wat ik moest doen. Nooit had ik die telefoon ten onrechte aangeraakt. Nooit zóú ik die telefoon ten onrechte aanraken. Maar was dit een noodgeval? Een overlijden? Ik vond van wel maar kreeg al snel te horen dat dit nummer daar écht niet voor bedoeld was en ik dacht: stik er maar in. 

 

Na een week van hectiek rondom het regelen van de begrafenis en alle letterlijke ellende die er bij kwam kijken, mocht ik weer verschijnen. In het witte kantoortje, met zo’n ‘gezellig’ therapeutisch zitje waarbij je wel in open houding móét zitten terwijl alles in je schreeuwt: ‘ik heb jou zó niks meer te vertellen.’ ‘Nou, vertel Anne. Hoe is het gegaan deze week? Ik begreep dat je vorige week niet kon komen wegens...... *bladert interessant door haar 3 A4’tjes*...... ‘Ach, 'drukte' staat hier genoteerd, je begrijpt dat dat natuurlijk geen reden is voor late afmelding, dus ik zal hem in rekening moeten brengen!’ ‘Nou dan hoop ik niet dat je dat van mijn erfenis doet, want dan kan je lang wachten!’ Was mijn antwoord. Niet geheel handig, nee, I know. Maar op zo’n toon beginnen nadat ik net de dag ervoor mijn vader begraven heb vond ik óók niet zo handig. 1-1. 

Ik kreeg een nog al verschrikte blik en legde uit dat toen ik het noodnummer gebeld had, ik niet gehoord werd maar dat dát de nacht was dat ik mijn vader verloor. De beste dame verschoot van kleur, maar voor mij was het al klaar. Vertrouwen in deze mensen: 0,0. Dus namen we afscheid van elkaar na dit uurtje. Kon deze nog even lekker declareren. 

 

Maar goed.. vader weg, maandelijkse bijdrage weg. Dat werd kiezen. Voor iemand die nooit naar centjes heeft hoeven kijken was dit een..... opgave. En geen kleintje. Ik besloot na een tijd te stoppen met school en fulltime te gaan werken. Domste.keuze.ever. Maar ik had een huis te betalen, vaste lasten, auto had ik nog voor de deur. Geloof me: voor mij op dat moment echt niet te doen. Dus ik ging de horeca in. Dit was het. Geniaal. Dagen van 14 uur keihard werken, slapen, drinken met collega’s, werken, slapen, and again and again. Helemaal top. Geen gezeik, niet na hoeven denken aan de dingen die gebeurt zijn. Geen psych meer nodig. Fantastisch. 

Totdat mijn lichaam na een tijdje aangaf: tot hier en zéker niet verder. 

Deze periode heb ik ook geen therapeut gezien want; geen tijd en ach; het ging wel prima! (Dat wegrennen voor je problemen ja!) 

 

Toen ik mijn huidige vriend leerde kennen was het al snel duidelijk. Ik zou helemaal niet gaan werken, althans; niet fulltime. Ik ging eerst maar eens alle trauma’s verwerken. Dus vol goede moed meldde ik me in januari bij de nieuwe huisarts. Voor een aantal van jullie is het onderstaande al een bekend verhaal, maar voeg hem hier toch nog even toe! 

 

24 januari 2018.. 

Gesprek met mijn (nieuwe) huisarts in Amersfoort. Ik merkte dat, nu ik een fijn plekje in Amersfoort had en alles op zn plek viel, er ruimte kwam voor verwerking. Iets waar ik de afgelopen 5 jaar sowieso niet mee bezig was geweest. Ik legde hem uit nu zo’n 14 jaar een eetstoornis te hebben en door mede de dood van papa alles niet meer te overzien. Waar ik eerder dacht alles zelf wel te kunnen oplossen werd me duidelijk dat dit niet zou lukken. Ik heb meerdere therapieën gehad voor mijn eetstoornis, niets hielp, en de conclusie was dan ook dat de enige oplossing een klinische opname zou zijn. 

 

25 januari 2018.. aanmelding bij Human Concern (centrum voor eetstoornissen): na een telefonische intake en tal van online vragenlijsten wisten ze me 2 weken later te vertellen mij niet te kunnen helpen omdat mijn problematiek te complex zou zijn. Ze waren puur gericht op eetstoornissen en niet op ptss en angst. 

 

Dit was natuurlijk een flinke domper. Ik besloot de knop dan maar om te zetten en samen met mijn vriend ging het eten stukje bij beetje beter en voelde ik me beter. Ik kreeg een baan in Amersfoort en alles leek goed te gaan. Voor ons beide natuurlijk ontzettend fijn. 

 

Tot maart 2018. Ik stortte in en de dokter constateerde een burn-out. ‘Dit was niet zo gek na alles wat ik had meegemaakt’ en rust zou me helpen. Tevens zou ik ondersteunende therapie krijgen voor de ptss en ik werd doorgestuurd naar SPEL in Amersfoort, waar de wachtlijst 3 weken was. 

De dame waarmee ik een gesprek had wist me na 1,5 uur te vertellen dat mijn problematiek te complex was, zij was immers een basis psycholoog en gaf me het nummer van een gespecialiseerde psycholoog die EMDR gaf. Een methode om trauma’s te kunnen verwerken. 

Ik belde de huisarts voor overleg, deze gaf groen licht en ik belde deze psycholoog en kreeg ook hier een telefonische intake. Ik was welkom, maar ze had wel een wachtlijst van 10-12 weken. Niets aan te doen, helaas, dus ik liet me op de wachtlijst zetten. Na 12 weken pakte ik de telefoon maar eens, aangezien ik niets vernomen had en deze dame vertelde me doodleuk dat ze echt nog geen plek had maar wel een andere goede psycholoog wist. 

 

Inmiddels half juni belde ik de derde psycholoog. Ja, ik kon zeker bij hem terecht als ik was doorverwezen door Hanna (de vorige psycholoog) alleen had hij een wachtlijst van 8 weken. Ook hier liet ik me weer op de wachtlijst zetten en wachtte geduldig af. Ondertussen had ik natuurlijk gesprekken met de bedrijfsarts en ook zij zag in dat het niet goed ging en raadde me aan thuis te blijven, rustig aan te doen en contact te houden met de praktijkondersteuner bij de huisarts. 

 

Augustus 2018

Inmiddels enigszins sceptisch ging ik met mama naar de derde psycholoog. Ik kwam binnen, mocht gaan zitten en hij vroeg me naar mijn verwijsbrief die ik netjes uit mijn tas haalde en aan hem overhandigde. Hij las hem en zei ‘ik denk dat we een misverstand hebben’. Dus ik vroeg wat dat misverstand dan precies inhield.. ‘Dit is een verwijsbrief voor gespecialiseerde zorg, ik ben zelf een basispsycholoog’. Dus je raadt het al: mijn problematiek was te complex voor deze meneer en weer werd me de deur gewezen. 

 

Compleet overstuur, maar ook boos heb ik een spoedafspraak bij de huisarts gemaakt, hem het verhaal voorgelegd en gevraagd hoe dit in godsnaam mogelijk was. Er blijkt communicatie nodig geweest te zijn tussen de eerste psycholoog en de huisarts, voor ik verder gekund had. Zij had de huisarts feedback moeten geven, want zonder feedback kon de huisarts verder niets. 

 

Inmiddels kwam door al deze tegenslagen de eetstoornis weer terug. Uren sporten, weinig eten en de kilo’s vlogen er af. Binnen 2 maanden was ik een aanzienlijk aantal kilo's lichter en zo voelde ik me toch nog een klein beetje beter. Dat is, alom bekend, iets dat ik wél in de hand heb. 

 

In overleg met de huisarts kwamen we wederom tot de conclusie dat een klinische opname, gezien mijn gezondheid, nu toch echt dringend werd. We gingen op zoek en vonden een kliniek, gespecialiseerd in eetstoornissen in combinatie met ptss, dwang, en angststoornissen, zo adverteerden ze. Alsof het zo moest zijn. Mijn huisarts belde de kliniek en ook hier was natuurlijk weer een wachtlijst. Eerst voor de intake en dan voor de daadwerkelijke opname. We besloten er toch voor te gaan. Na drie weken werd ik gebeld en kon ik op 27 oktober terecht voor een intake met een psycholoog. Daarna zou een gesprek met een psychiater volgen die zou beoordelen of ik daadwerkelijk de kliniek in mocht. 

Het gesprek met de psycholoog (in Venlo) ging goed, Mijn vriend was erbij en al snel werd duidelijk dat ik echt hulp nodig had (no shit, Sherlock!). Ik werd wel gewaarschuwd: de psychiater zou een strenge man zijn die niet zo van de eetstoornissen was, dus ik moest de eetstoornis ondergeschikt maken aan de ptss, anders zou hij me niet aannemen. Enigszins verward keek ik naar mijn vriend en hij naar mij maar oké, ik was al lang blij dat ik nu wél geholpen zou worden. 

 

Begin november werd ik gebeld door de kliniek. Een gesprek met de psychiater was niet nodig, ze zagen de ernst van de situatie in en 14 januari zou de start van mijn behandeling in Meerlo zijn. Tranen van verdriet, maar vooral ook opluchting volgde: ik zou eindelijk bevrijd worden uit de gevangenis in mijn hoofd. Ik zou weer kunnen leven in plaats van kcal tellen, sporten en me dik voelen. 

 

14 januari 2019

De dag van de opname. Ik had, mede door mijn lorazepammetjes, goed geslapen maar toch met behoorlijke tegenzin begonnen we om 10.30 onze reis naar Meerlo. Om 13.00 moest ik me melden. We kwamen mooi op tijd aan en werden vriendelijk ontvangen. Mijn vriend mocht nog eventjes blijven tot ze alles in orde hadden en we dronken nog een kop koffie. Maar toen kwam toch echt het gevreesde moment. Mijn vriend gaf me een dikke knuffel, we namen afscheid en ik werd meegenomen naar boven voor een bloed, urine en blaastest. 

Deze doorstond ik uiteraard prima en ik werd naar de psychiater begeleid. Onderweg werd me even medegedeeld dat ze een van mijn koffers zouden checken op verboden middelen. Maar prima, ik had niks te verbergen, dus ga lekker je gang. 

Eenmaal bij de psychiater aangekomen, die moeite had met het opstarten van de computer (wat voor mij een teken was dat het in elk geval een échte psychiater was) kwam de alom bekende vraag: ‘wat verwacht je hier te bereiken en wat verwacht je van ons’. Met de woorden van de psycholoog in Venlo in mijn achterhoofd en met de advertentie op de site antwoordde ik: ‘ik wil graag van mijn dwang af’. ‘Dwang met betrekking tot....?’ was de wedervraag. ‘Dwang met betrekking tot het beheersen van mijn dagelijkse strijd’. (Best mooi verkocht toch?!) ‘Betreft?’ Was de volgende vraag.. en toen kon ik er niet meer omheen: ‘Betreft het tellen van calorieën, het dwangmatige 4/5 uur sporten en de strijd in mijn hoofd.’ ‘Aha, dus je hebt een eetstoornis?’ ‘Eh, ja meneer maar ik ben ook gediagnosticeerd met ptss en verwacht wordt dat dit elkaar in stand houdt dus daarom..’ ‘Dan kunnen we hier niets voor je betekenen’ onderbrak hij me. Zijn argumentatie was dat ik een belemmering zou zijn voor de groep en mezelf en het herstel van anderen in de weg zou staan. Iemand met een eetstoornis staat volgens deze meneer niet open voor hulp.

Ik dacht even dat hij een grapje maakte. Ik had me er namelijk al bij neergelegd dat ik daar niet 4 uur op een dag kon sporten, niet kon laxeren en braken en écht alles op alles moest zetten om te eten. Maar ik dacht: als ik daar in paniek raak zijn er gespecialiseerde mensen die me rustig kunnen krijgen en me leren hoe ik met zo’n situatie om moet gaan. Niet dus. 

 

Hij pakte de telefoon en belde mijn huisarts, die niet aanwezig was, waarop hij een e-mail stuurde dat hij wilde dat deze een verwijsbrief zou schrijven voor Rintveld. Ondertussen appte ik mijn vriend dat hij vooral niet te hard moest rijden omdat onzeker was of ik mocht blijven. 

 

De psychiater pakte nogmaals de telefoon en belde het Rintveld. Hij vroeg naar de directrice, legde uit dat ik uren per dag in de sportschool sta, mijn calorie inname minimaal is en ik op ben. Ze antwoordde dat ik welkom was, mits ik akkoord zou gaan met een behandeling die ze aanbieden naast de klinische opname. Ohja, en er is een wachtlijst van 4 tot 5 maanden. 

De psychiater bedankte haar, keek me aan en zei dat ik mijn vriend mocht bellen om me op te komen halen. 

 

Nadat deze weer terug was hebben we een gesprek met de psychiater gevraagd omdat mijn vriend natuurlijk ook wilde weten hoe de vork in de steel zat. Op de vraag waarom er dan in godsnaam geadverteerd wordt op de site met ‘eetstoornissen, ptss, dwang en angst’ kwam het schrijnende antwoord: ‘commercieel belang meneer. En trouwens, ptss behandelen we ook niet dusdanig. We zijn een groeiende kliniek dus nog zoekende naar waar we ons kunnen specialiseren’. 

 

En daarmee was de kous af. We konden weer naar huis

 

De volgende dag zijn we natuurlijk meteen naar de huisarts gegaan om ook hier verhaal te halen. De huisarts beloofde contact op te nemen met de psychiater en hem tot zijn morele verantwoordelijkheid te roepen. Maar voorlopig stond ik weer met lege handen. Naja leeg, de dosis lorazepam werd opgeschroefd en daar mee mocht ik het doen...

 

Nu zou je denken: wat een verhaal, dan zal het nu wel goed zijn!
April fools (maar mei en juni ook!)

 

 

 

...... to be continued

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Eric (eetstoornisvrij.nl)
2 maanden geleden

Wat een strijd voor (goede) hulp... pfff...

Marieke
2 maanden geleden

Jeetje wat ben jij sterk. Wat heb je al ongelooflijk veel moeten mee maken, wat knap dat je toch weer hulp zoekt. Na al die teleurstellingen. Toch weer door zet. Ergens diep onder je Ana stem zit een je eigen stem die (nog niet) opgeeft. Ik kan me zo boos maken om die stomme hulpverlening. Ik werk zelf als jeugdhulpverlener en ik zal zeker niet zeggen dat ik het altijd goed doe of iedereen kan helpen. Ik lees verhalen zoals die van jou zodat ik in iedergeval niet diezelfde stomme fouten ooit maak die er oa bij jou zijn gemaakt. Maar helaas loop ik zelf soms ook tegen dit soort muren op. Dan heb ik een kind van 10 waar het echt slecht mee gaat en interne opname onvermijdelijk is. Kliniek 1, problematiek is te ingewikkeld. Kliniek 2. IQ is te laag. Kliniek 3. IQ is te hoog. Kliniek 4. Wij behandelen alleen probleem A. Niet probleem B. En ga zo maar door.
Dit moet echt anders.....
Lieve Anna dank je wel voor je eerlijkheid in je verhalen. Ik wens jou heel veel kracht toe en hoop dat je die ene hulpverlener tegen komt die niet in formats en hokjes denkt maar zorg op maat kan leveren voor je.