Ter nagedachtenis aan Noa Pothoven

Gepubliceerd op 3 juni 2019 21:20

In memoriam...

 

Deze blog begin ik toch enigszins anders dan dat ik hem gehoopt had te schrijven. Ik begin deze blog met een nagedachtenis. Een nagedachtenis aan een van de meest dappere strijders die ik ken.

Een nagedachtenis aan Noa Pothoven.

Je boek, Noa, ligt naast me. Ik kan er nauwelijks mijn blik van afwenden. Dappere strijder die je bent. En dan alsnog het gevecht verloren. 17 jaar heb je mogen worden, mógen worden? Als het aan je hulpverlening had gelegen was het al veel eerder over geweest. Maar wat was je een vechter.

Ik heb Noa leren kennen via social media toen ik enorm diep in mijn eetstoornis zat (januari dit jaar). We hadden grotendeels dezelfde problematiek en konden daarom erg goed met elkaar praten. Zo bleek dat Noa een boek geschreven had over haar behandelingen en hoe het er intern aan toe ging. Ik raad iedereen ten strengste aan dit boek te bestellen en niet weg te lopen voor de gruwelijke details die erin staan. Dit is de zorg in Nederland. Dit is hoe er met meiden zoals Noa omgegaan word. En waarom? Te weinig goed geschoold personeel? Überhaupt te weinig personeel? Vul maar in!

 Ik besloot het boek te bestellen. Het enige dat ik namelijk op dat moment nog kon was sporten afgewisseld met slapen, dus dat Noa hier al een kleine vooruitgang in maakte was knap! In haar boek beschrijft Noa hoe het is om van instelling naar instelling gesleept te worden, hoe trauma’s alleen maar erger (kunnen) worden binnen die muren en hoe zeer ze klaar was met het leven. Ze had geen hoop meer. Tijdens het lezen van het boek heb ik haar veel vragen gesteld die ze allemaal eerlijk beantwoord heeft. En ja, zelfs voor iemand die er in stond zoals ik, kwam die antwoorden binnen. Tijdens haar nieuwe behandeling ECT waar ze erg nerveus voor was hadden we veel contact en al snel deelde ze me mede dat het niet aansloeg. Ze gingen nog een stapje verder met haar: bilaterale ECT. Voor de mensen die hier niet in thuis zijn, in beide hersenhelften wordt dan een soort epileptische aanval opgewekt. Geheel onder narcose en begeleiding, maar je begrijpt: heel erg heftig. Hier kwam ze dan ook niet vaak goed uit. Na een aantal pogingen is deze behandeling gestaakt en zou ze weer intern gaan. Weer weggerukt bij haar ouders en geliefde hond Bo. Maar het zou het beste zijn voor haar. In het boek sprak ze over euthanasie…. Ik hoop dat je nu je rust hebt gevonden lieve Noa, dat alle ellende van je af mag glijden. Dat je daar boven NOA mag zijn. Zonder labels, stempels of in hokjes geplaatst te worden.

Ik denk aan je lieverd, maar ook aan je ouders (Lisette & Frans) en Bo.

Noa schreef het volgende gedicht die ik graag met jullie wil delen. De toestemming hiervoor heb ik gelukkig nog van haar zelf mogen krijgen. De credits zijn van begin tot eind voor jou lieverd!

Wandelen, dat is wat jij moet!
Die pillen die je slikt, die zijn niet goed!
Heb je geprobeerd om, je weet wel, niet depressief te zijn?
Heb je weleens gekeken naar mensen met fysieke pijn?
Bij jou zit het maar tussen je oren, dat is écht niet waar.

Maar laat mij je eens iets vertellen:
Tussen je oren zit je brein.
Je brein is ook een orgaan.
En dat orgaan kan dus óók ziek zijn.
Net zoals je ziek in je longen kunt zijn met fysieke pijn,
Kun je ook ziek zijn in je brein, met mentale pijn.
Maar of de pijn nu mentaal of fysiek is, psychisch of lichamelijk:

Pijn is pijn.'

Rust zacht lieve Noa, het ga je goed!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Ans
3 maanden geleden

Nancy Baer
2 maanden geleden

Mooi geschreven. Ikzelf heb Noa niet gekend. Ik ben 62 en woon in Canada. Haar verhaal en haar sterven heeft mij geraakt. Ik herken mijzelf in Noa haar verhaal, wat ik via internet heb kunnen lezen. De ergste herinneringen van wat mij aangedaan is als kind heb ik verdrongen. Toen eindelijk op 33 jarige leeftijd ik sterk genoeg om mijn Anorexia/Boulimie los te laten, begonnen de herinneringen terug te komen. Omdat ik sterk genoeg was geworden om ze aan te kunnen. Op 14 tot 17 jarige leeftijd was ik niet toe in staat geweest om het aan te kunnen. Daarom vind ik het zo triest voor Noa. Teveel pijn voor iemand die zo jong is. En dan ook nog eens geretraumatiseerd te worden door jeugd instellingen die je zouden moeten helpen. In Canada is er ook te weinig hulp voor jongeren. Ik heb Noa's boek besteld, en wil ervan leren. Ze blijkt een dappere meid te zijn geweest, en ze heeft veel mensen aan het denken gezet over onderwerpen die niet comfortabel zijn.
Rest in peace dear Noa, you fought a good fight.
En voor de schrijfster van dit artikel ik wens jou het allerbeste in de toekomst.

fokko luchtenburg
11 dagen geleden

Mijn naam is fokko luchtenburg ik kwam achter jou site via het verhaal dat noa had gezet van haar ect behandeling.
Ik heb zelf een dochter van 17 jaar die ook ect behandeling krijgt, wij hadden een paar maanden geleden het verhaal gelezen van wat noa had geplaatst op proud2bme .
Mijn dochter heeft nu 6 ect behandelingen gehad.
Ik maak mij veel zorgen om mijn dochter ze heeft ook veel meegemaakt en haar jonge leven, waar onder dat haar moeder plotseling was overleden toen ze 12 jaar was.
Noa had geschreven dat de eerste ect behandelingen nog niet aan sloegen.
Ik wilde vanavond via proud2bme graag met haar in contact komen om te vragen hoe het nu met haar ging.
Ik de vader die zich veel zorgen maakt om zijn dochter schrok enorm dat noa gestorven is.
Het verhaal wat noa schreef komen veel dingen overeen van mijn dochter.
Mijn dochter heeft ook al veel opnames gehad, heeft ook al veel geprobeerd om uit het leven te stappen.
ook heeft ze zich zelf vaak gesneden, en wat haar de laatste tijd extra belast zijn dwang matige handelingen.
Mijn dochter heeft ook een tijd een sonde gehad,ze at amper meer.
Ik als vader klamp me vast aan ect behandeling die mijn dochter hopelijk kunnen helpen.
Haar oudere zus maakt zich ook grote zorgen,
Ik als vader wil zijn dochter niet verliezen.
Dit verhaal moest ik kwijt, ben heel blij dat ik jou forum heb gevonden.
Het boek dat noa schreef ga ik zeker bestellen.
Als ik nog ergens mee zit mag ik dit sturen naar jou ? ben heel blij dat ik mijn verhaal hier kwijt kan, vr gr fokko luchtenburg.